Nieuws/Binnenland

Bij nabestaanden ’Harlingen’ nog veel onbegrip

Amanda verloor vriend bij treindrama: nog veel vragen

Het drama in Harlingen zorgde voor veel ophef in de regio. Een jaar na dato spreekt vriendin Amanda voor het eerst.

Het drama in Harlingen zorgde voor veel ophef in de regio. Een jaar na dato spreekt vriendin Amanda voor het eerst.

ANP

HARLINGEN - De treinbotsing dinsdag in Bussum, waarbij een lesinstructeur om het leven kwam, laat het verdriet, de pijn en het onbegrip weer terugkomen bij Amanda (30), die vorig jaar haar vriend en zijn 3-jarige zoontje verloor tijdens een vergelijkbaar treindrama in Harlingen. „Een maand ervoor was er óók een ongeluk. Waarom is daarna niet ingegrepen?”

Het drama in Harlingen zorgde voor veel ophef in de regio. Een jaar na dato spreekt vriendin Amanda voor het eerst.

Het drama in Harlingen zorgde voor veel ophef in de regio. Een jaar na dato spreekt vriendin Amanda voor het eerst.

ANP

De datum – 27 maart 2017 – staat in haar geheugen gegrift. Haar vriend en zijn zoon zouden die middag lammetjes gaan kijken. „Dat was via school georganiseerd. We hadden nog contact, maar hij reageerde niet op mijn laatste appje. Toen hoorde ik op de radio van het ongeluk. ’Oh god’, dacht ik, ’straks is hij het’, en dat bleek.”

Dinsdagochtend werd Amanda er weer aan herinnerd toen een rij-instructeur de dood vond in Bussum, na een aanrijding met de trein. „Dat is heel heftig. Alles komt weer omhoog, je gaat eraan terugdenken, maar eigenlijk leef ik, na een jaar, nog steeds in een roes.”

Amanda ontmoette haar vriend een jaar voor het ongeval. „Ik was alleenstaand en zwanger, had een zware tijd achter de rug. Hij was een enorme steun en toeverlaat.” Een jaar lang leek het stel op weg naar een gelukkige toekomst. Tot het ongeluk. De dag ervoor was Amanda jarig. „Toen waren we voor het laatst samen, hebben we het gevierd. Afscheid heb ik niet kunnen nemen.”

Ze leeft mee met de nabestaanden van ’Bussum’, vertelt Amanda, en weet waar ze doorheen zullen gaan. „Heel veel verdriet. En woede. Het is bizar. De eerste paar dagen voel je eigenlijk niets: je begrijpt het niet, kunt het niet geloven. Pas als je hem ziet liggen, bij de lijkschouw, weet je dat het waar is.”

Nu, een jaar later, blijven de vragen spoken. „Die spoorweg was er altijd, je moest goed uitkijken of er een trein aankwam. Wat is er gebeurd? Deed het licht het wel? Zag hij het niet? Waar keek hij naar? Mijn eigen gevoel is dat ’ie het niet heeft gezien, misschien zijn zoontje aansprak.”

Een maand voordat haar vriend op een voorbij razende trein knalde, gebeurde op dezelfde plek ook al een ongeluk, zo vertelt Amanda: „Dat maakt het extra wrang. Die vrouw had het overleefd, maar waarom is er daarna niet ingegrepen? Je kunt ervan uit gaan dat het ooit misgaat.”

Pijn

Inmiddels is de overgang weg. „Volgens mij hebben ze er een viaduct geplaatst. Maar ik ben er nooit meer geweest. Dat doet te veel pijn.” ProRail werkt er naartoe om alle onbewaakte spoorovergangen op termijn te vervangen. „Goed nieuws? Ja, ach ja. Voor andere mensen wel. Maar voor ons is het te laat.”

Op haar eigen verzoek is de achternaam van Amanda weggelaten. Haar identiteit is bij de redactie bekend.