Nieuws/Vrouw

Open brief

’Lieve vader van Anne Faber, ik zou de zon vervloeken omdat ’ie durft te schijnen’

Door Marjolein Hurkmans

Hoe moet je als ouder in hemelsnaam verder als het liefste in je leven je wordt afgenomen? VROUW-collega Marjolein Hurkmans - zelf moeder van een dochter van 22 jaar - aan Wim Faber, de vader van Anne: „Ik hoop zo dat u ooit aan verwerking toekomt.”

„Ik heb, net als de rest van Nederland, lang gehoopt dat Anne gevonden zou worden. Niet dood in een slecht gedolven graf, maar levend en niks vermoedend van wanhopige ouders en een heel land dat naar haar op zoek was. ’Nee, echt, zochten jullie mij? Ik had gewoon een weekje behoefte aan vrij. Vrij van het leven, vrij van alle hectiek.’

Maar ze leefde niet meer. Anne Faber was vermoord. Op een regenachtige dag, vlak nadat ze een selfie had gemaakt van zichzelf als verzopen katje in het bos. Haar laatste selfie. Wat moet die foto haar ouders dierbaar zijn. En wat zullen ze hem verder haten. Want het is alles wat rest van het meisje waar ze zielsveel van hielden.

Misselijk

Lieve vader van Anne, schrijven dat ik begrijp wat u voelt, zou volledig misplaatst zijn. Mijn dochter logeert bij haar broer dit weekend. Straks stapt ze in de trein en komt ze naar huis. Natuurlijk is er een kans dat ze onderweg in een van die zwarte gaten terechtkomt, maar als ik die gedachte in mijn hoofd toelaat, word ik zo misselijk dat ik moet overgeven.”

De hele brief lees je op VROUW.nl: „Aan de hoogste boom moeten ze, al die mensen die uw Anne wegnamen.”