Nieuws/Wat U Zegt

Lezersbrief

’Vergeten groep chroom-6 slachtoffers’

Foto ter illustratie

Foto ter illustratie

ANP

Er is een vergeten groep werknemers die ook te kampen heeft met de schadelijke gevolgen van chroom-6, zo meldt C.A. Brouwer.

Foto ter illustratie

Foto ter illustratie

ANP

In de recente berichten over chroom-6 wordt alleen gefocust op de medewerkers van Defensie, maar maar er wordt niet gepraat over de bedrijven die in opdracht van Defensie werkten.

Zo werkte ik bij de Rotterdamse Droogdok Maatschappij (RDM) aan verschillende projecten zoals de revisie van onder andere 202 stuks van de M113-rupsvoertuigen waar nu nog mee wordt gewerkt, 115 veldhouwitserkanonnen, 175 raket-rupsvoertuigen, vijftig Leopard-1’s en de totale revisie van verschillende onderzeeboten.

Omdat RDM gered moest worden, had de regering ervoor gezorgd dat het bedrijf – onderdeel van scheepsbouwconcern Rijn-Schelde-Verolme – diverse orders kreeg van Defensie.

In 1985 kwamen de eerste M113’s de machinefabriek in voor het uit elkaar halen van de voertuigen tot de laatste bout. De onderdelen werden gestraald en in de primer gezet en u raadt het al in de kleur gespoten met chroom-6. Op dat moment kwamen ook de klachten van het personeel, zoals misselijkheid, braken, iritatie van de luchtwegen en minder eetlust enz. Zo ging dat twee jaar door en hetzelfde gebeurde met alle andere voertuigen van de landmacht.

De RDM had een eigen ’tuindorp’ waar de medewerkers woonden en tien jaar na het werk aan de voertuigen van Defensie kwamen op het dorp de eerste gevallen van kanker voor. Dat werd steeds meer, maar daar werd toen geen aandacht aan besteed.

Ik was toen 20 jaar en woonde ook op het dorp Heijplaat. Ik klaagde bij mijn ouders dat ik last had van misselijkheid en pijn in mijn ogen. maar niemand wist de oorzaak. Dat is ook niet gek als er verzwegen wordt dat die verf levensgevaarlijk is.

Ik zou er een boek over kunnen schrijven, ook over de onderzeeboten die bij de RDM werden gereviseerd. Maar deze brief is voor mij al een hele opgave, omdat ik inmiddels hoofd-hals kanker heb. Na achttien maanden van vechten met bestralingen en chemo ben ik inmiddels uitbehandeld, er rest mij hooguit nog 1 jaar.

Ik moest dit kwijt en ook al ligt er al jaren een dossier bij Drost Letselschade, nu er beweging in deze zaak is zal ik er weinig meer aan hebben. Afgelopen weken heb ik met tranen in mijn ogen het nieuws gevolgd. En ook die excuses van de staatssecretaris. Ze hebben geen idee wat ze hebben aangericht. Voor de mensen die ook leed hebben, hoop ik dat er een goede regeling komt.

C.A. Brouwer