Nieuws/Columns

Alsof Klaver een potje voetbal had verloren

Er zat voor Jesse Klaver niets anders op, toen duidelijk werd dat hij glashard was voorgelogen door zijn collega-Kamerlid Rik Grashoff en partijvoorzitter Marjolein Meijer. De twee moesten weg.

Het duo had een geheime verhouding, die eerst een jaar en later al anderhalf jaar gaande bleek. Daarmee viel het geflikflooi samen met de aanloop naar de verkiezingen van 2017 en het samenstellen van de kandidatenlijst. De schijn van belangenverstrengeling maakte zo plaats voor verloren vertrouwen.

GroenLinks-adepten buitelden na de eerste bekentenis van de relatie van een jaar op sociale media over elkaar heen door te stellen dat het toch prachtig is als ’twee mensen van elkaar houden’. Ook zij wisten toen nog niet dat hen iets op de mouw was gespeld.

Hoewel hij door de achterdeur had kunnen vertrekken, liet Grashoff eerst een afscheidsbrief in het parlement voorlezen, met een aubade aan ’de constante in dit alles, mijn partner met wie ik al 22 jaar samen ben’. Het was een bizarre, enigszins exhibitionistische vertoning, zo vlak voor de aanspraak op wachtgeld, waar niemand iets mee opschoot.

"Alsof Klaver een potje voetbal had verloren"

Hoewel de partij voor de bühne de zaak probeerde te bagatelliseren en weg te wuiven, brak zoals zo vaak bij een GroenLinks-crisis intern de pleuris uit. Naar de buitenwereld begint in zulke gevallen het goedpraten, het relativeren en het wegkijken. Juist bij de partij van de wereldverbeteraars, het opgeheven vingertje en de verontwaardiging altijd onder de snelbinder, vergeet men automatisch dat de vijand niet van buiten, maar van binnen de groene ’vriendenclub’ komt. Die waarheid blijkt altijd pas later.

Ook deze week, toen de werkelijkheid wederom anders in elkaar bleek te zitten dan de partij aanvankelijk nog zo fier wist te melden, viel de achteloosheid op waarmee een onwaarachtige misstand werd weggelachen. Dan gaat het natuurlijk niet om de liefdesrelatie, maar om de manier waarop GroenLinksers met elkaar omgaan.

Volgens de Volkskrant was partijleider Jesse Klaver in zijn fractie vooral boos over het feit dat er met een journalist was gepraat over het gebeurde. Het is veelzeggend dat een GroenLinkser zich weinig van deze woede aantrok en ook dit weer doorvertelde aan een journalist.

Over integriteit van VVD’ers is de afgelopen jaren – terecht – veel gezegd en geschreven. Maar wat zegt het over een partij als GroenLinks, die belooft ’Nederland te gaan veranderen’ als de voorzitter die juist moet waken over de integriteit van haar club, zelfs bij expliciete navraag haar partijgenoten ronduit bedondert?

’Klote’ noemde Jesse Klaver de gang van zaken. Alsof hij een potje voetbal had verloren. Het geforceerde vertrek van een partijvoorzitter verdient echt een serieuzere beschouwing.

Intussen kunnen VVD, CDA en D66 een zucht van verlichting slaken. Een kabinet met GroenLinks was door het interne groene gekrakeel ongetwijfeld snel aan het wankelen gebracht.

Bekijk meer van