Nieuws/Vrouw

Dagboek van een Minnares: ’Ik trok mijn broek op en wachtte’

De serie Dagboek van een Minnares verschijnt elke zaterdagavond op VROUW.nl. Hier lees je deel 137. ’’Martijn, de journalist van Story, had ervoor gekozen om Leroy zelf te interviewen. Tijdens het lezen bedacht ik dat hij hoognodig een mediatraining moest volgen, want hij was véél te openhartig naar mijn zin.

Zo zei hij in het interview dat hij in therapie zat vanwege zijn moeilijke jeugd en dat ik zijn grote liefde was. „We zijn nu even uit elkaar, maar ik zal alles doen om Laura terug te krijgen”, beweerde hij. En nog erger: „Ook al is de baby niet van mij, ik zal hem of haar opvoeden alsof het mijn eigen kind is.”

Lees ook: Dagboek van een Minnares - Deel 136

„Zo”, zei Frank. „Ik wist niet dat je zwanger was?”

Ik keek mijn baas aan, die nogal zuur terugkeek. „Waarom heb je me dat niet verteld?”

„Omdat het nog pril is”, antwoordde ik. „De meeste vrouwen houden dit voor zichzelf tot ze de 12-weken grens zijn gepasseerd.”

„En is de baby van Leroy of word ik weer oom?”

„Dat weet ik niet. Het kind kan van allebei de mannen zijn.”

„Ongelooflijk. Heb je het met allebei de mannen onveilig gedaan? Waarom in godsnaam? Je bent echt nog achterlijker dan ik dacht!”

Boos

Ik had ontzettend veel zin om boos te worden en ter plekke ontslag te nemen, maar toen bedacht ik dat ik mijn salaris de komende tijd heel hard nodig had en gooide het over een andere boeg. „Ik snap dat je boos bent, maar misschien moet je je energie niet aan mij verspillen. Wist je al dat Eline achter je rug bezig is om voor zichzelf te gaan beginnen? En dat ze een aantal talenten, onder wie Leroy, wil meenemen?”

Lees ook: de nieuwe column van Jeffrey Wijnberg over namen

Frank werd bleek. „Je maakt een grapje.”

„Nee hoor. Ga maar vragen aan Eline.”

En terwijl hij haar kantoor binnenstormde, leunde ik tevreden achterover. Zo, nu was de aandacht even van mij afgeleid. Even later verlieten ze samen het gebouw en bleef ik alleen achter.

Ik belde Martijn. „Had je geen hoor- en wederhoor moeten toepassen?”

„Ik heb gezegd dat je niet wilde reageren. Dat klopt toch? En er stond toch niks verkeerds in het stuk? Leroy was alleen maar heel lovend over je.”

„Mijn minnaar, met wie ik op de foto sta, is getrouwd. En hij weet nog niet eens dat ik zwanger ben.”

„Nou, laten we dan hopen dat hij Story niet leest.”

„Dat hoop ik ook”, zuchtte ik. „En aan de andere kant: hij moet het toch ééns weten.”

„Je bent echt een leuke meid”, zei Martijn gemeend. „Jammer dat je zwanger bent. Ik had best een keer met je willen daten.”

Onwillekeurig moest ik lachen. Want ook al had hij me een vuile streek geleverd, ik vond het wel een leuke vent. Ik snapte ook dat hij niet met lege handen bij zijn baas kon aankomen. Het was gewoon heel erg dom dat ik Martijn had gevraagd om naar het hotel te komen om Mark en mij te fotograferen.

Lees ook: The Polyamorie Files

Ik twijfelde of ik Mark zou bellen of moest afwachten tot hij zelf iets zou laten horen. Gelukkig stond niet in het verhaal dat ik Story zelf had gebeld en zou Mark niet denken dat dit weer een streek was om hem erin te luizen bij Josien.

Bos rozen

Het was rustig op kantoor. Eline liet zich niet meer zien en ook Frank leek niet terug te komen. Het enige dat er gebeurde, was dat er een heel grote bos rozen werd bezorgd. Ik hoefde niet eens op het kaartje te kijken om te weten dat de bloemen van Leroy kwamen. ’Met al mijn liefde’, stond erop. Mijn maag draaide zich om. Bleh, wat had ik genoeg van die gast.

Ik stuurde hem een appje. ’Ik hoop dat je begrijpt dat het uit is tussen ons. Als je iets goed wil maken, kun je maar één ding doen: bij Frank blijven.’

Ik leunde achterover. Zou ik naar huis gaan? Ik besloot eerst langs de drogist te fietsen om een zwangerschapstest te kopen. Hoewel ik 99% zeker wist dat ik zwanger was, moest ik mezelf nu toch maar eens duidelijkheid verschaffen. Maar net toen ik mijn spullen wilde gaan inpakken, ging de deur open. Frank was terug. Hij was niet alleen. Josien was bij hem. Zou hij zijn schoonzus zelf hebben ingelicht?

Lees ook: Opgebiecht: Er is toch wel een vrouw die meer dan alleen seks wil?

„Zo”, zei Josien afgemeten. „Ik hoorde dat je zwanger bent, maar niet weet van wie. Voordat we gedoe krijgen met DNA-testen en zo, wil ik eerst zeker weten dat je écht in verwachting bent, of dat je weer iets hebt verzonnen om mijn echtgenoot aan je te binden. Ze stak me een rechthoekig pakje toe. „Als jij hier nu even overheen plast, weten we binnen 3 minuten allemaal waar we aan toe zijn.”

De blik van Frank maakte dat ik niets anders kon doen dan de test aan te pakken en ermee naar de wc te verdwijnen. Ik was ruim 3 weken overtijd, ik hoefde helemaal niets te bewijzen.

Lees ook: Daphne Deckers: Sommige relatievormen vind ik wel heel modern

Ik trok mijn broek op en wachtte af. Minuut na minuut ging voorbij. Ik hoorde geklop op de deur. Ik zag één duidelijk blauw streepje. Waar bleef in godsnaam het tweede?’’

Alle afleveringen van Dagboek van een Minnares lees je terug op VROUW.nl.

Bekijk meer van