Nieuws

Column: Emotionele ondernemers? Prima!

Door Jerry Helmers

Ik onderneem omdat ik onafhankelijk wil zijn. Uiteraard onderneem ik ook omdat ik mezelf een fatsoenlijk inkomen gun. Ik hoop dat mijn opdrachtgevers tevreden zijn en me bij herhaling inhuren. Maar… er zijn van die momenten dat je je realiseert dat al die euro’s niet het allerbelangrijkste zijn. Soms heb ik een brok in mijn keel van wat er is gepresteerd.

Vorige week had ik zo een momentje. De verdiensten bleken ineens volstrekt irrelevant. Deze column is om die reden voor zes fantastische leerlingen van een middelbare school in het midden van het land; Menno, Troy, Jasmijn, Eva, Demi en Anne-Sophie. Dit stukje proza draag ik aan hen op. Omdat ze het verschil maakten.

Debatlessen

Eind februari ben ik gestart met het geven van debatlessen aan deze zes leerlingen van de havo en het vwo. Deze scholieren hadden hun school om méér uitdaging gevraagd náást hun reguliere lessen. Tot aan vorige week heb ik hen getraind op persoonlijke vaardigheden zoals spreken in het openbaar, pitchen, speechen, debatteren en logisch argumenteren. Waar ze het eind februari soms nog best wel eng vonden om een spreekbeurt te houden en niet wisten hoe ze met lastige vragen konden omgaan, zo hebben ze in de afgelopen maanden die vaardigheden getraind. Afgelopen donderdagavond was in het theater van Vleuten de apotheose.

Voor een zaal met ongeveer 300 belangstellenden, presenteerden ze een showdebat op basis van een stelling die ze enkele uren eerder hadden ontvangen. Twee teams van drie lieten de zaal (ouders en medeleerlingen) zien hoe je argumenteert en presenteert. Hoe je met onverwachte vragen omgaat. Hoe je een zaal overtuigt en hoe je de ‘foute’ argumenten van je debatopponenten aanpakt.

Adrenaline

Natuurlijk waren ze nerveus. Bij de laatste middagvoorbereiding – in teams – liep het nog niet optimaal; de onderhuidse adrenaline voor de benodigde scherpte was er nog niet. Maar zelf had ik het ook niet meer. In de anderhalf uur voorafgaand aan de theaterpresentatie draalde ik nerveus door het centrum van Vleuten. Maar ja, dan is het op een gegeven moment zo ver; op de eerste rij zat ik met een hartslag van 350 (of zoiets). Zouden ‘mijn leerlingen’ op het moment suprême kunnen laten zien hoe ze waren gegroeid door mijn lessen?

Plat!

Het werd hun beste prestatie ever! Ze debatteerden de zaal ‘plat’. Met humor. Met overtuiging. Alles kwam samen. Ik heb zó intens genoten van het lef én de prestatie van deze zes van Vleuten, dat écht, de tranen in mijn ogen schoten. Tjonge! Wat waren ze gegroeid! Later die avond op het schoolplein kwam ik medeleerlingen van hen tegen en die zeiden me letterlijk dat ze het een ’fokking goed debat vonden’ en dat ze het ’fokking knap vonden’ wat de Zes van Vleuten op het podium presteerden. En: ’Debatteren is best wel fokking vet cool’.

Pieken

Dit is dus wat topsporters altijd zeggen; pieken op het juiste moment. Zoals een Cristiano Ronaldo die met zijn eigenaardigheden en soms wat bizarre rituelen gewoon drie treffers maakt in de WK-wedstrijd tegen Spanje. Op het moment dat het ertoe doet. Menno, Troy, Jasmijn, Eva, Demi en Anne-Sophie leverden ook zo’n een prestatie. Ik was écht ontroerd.

Ja, beste lezers. Uw ondernemerschaps-columnist, die soms best wel wat blasé en betweterig overkomt, was emotioneel. Maar daardoor wist ik wel het volgende: een ondernemer mag soms best een beetje huilen.

Sterker nog; een ondernemer móet soms even een traantje laten. Want als dat gebeurt, ben je héél dicht bij jezelf. Het liet me voelen waarom ik doe wat ik wil doen; het verschil maken.