Nieuws/Vrouw

Dochter Noëlle (12) werd zoon Nouri: ’Maar zijn borsten groeien door’

Daphne met haar zoon (11)

Daphne met haar zoon (11)

Eigen foto

Er is een petitie gestart om transgenderzorg uit te breiden in plaats van in te krimpen. Moeder Daphne Kramp (42) vertelt uit eigen ervaring waarom dit belangrijk is. Zoon Nouri was eerst dochter Noëlle.

Daphne met haar zoon (11)

Daphne met haar zoon (11)

Eigen foto

Wachtlijsten in de transgenderzorg; je hebt er misschien over gelezen op sociale media of erover gehoord in het nieuws. Waarschijnlijk heb je het naast je neergelegd. Dat snap ik. Voor veel mensen is het woord Transgender ver van het bed... Niet belangrijk. Toch wil ik je vragen om even verder te lezen.

Hij was eerst een zij

Ik heb namelijk een zoon. Hij wordt volgende maand twaalf en begint al lekker te puberen. Op zich niets bijzonders. Maar wat mijn zoon nou wél bijzonder maakt, is dat hij eerst een zij was. Bijna 12 jaar lang heb ik een dochter gehad, geen zoon. Op dit moment zitten we middenin de transitie van vrouwelijk naar mannelijk; van zij naar hij en van haar naar hem. Onze Noëlle wordt Nouri.

Lees ook: Roze of blauwe muisjes? Of wil je het geslacht van je kindje nog niet weten?

Vanaf het moment waarop duidelijk werd dat Noëlle zich een jongen voelde, zijn we in behandeling bij een speciaal genderteam van de jeugd GGZ. Noëlle, eh sorry, Nouri, was toen zeven en kreeg de diagnose Genderdysforie. We kregen handvatten om ermee om te gaan. Met als uitgangspunt natuurlijk: Wat is het beste voor je kind? Waar voelt hij/zij zich fijn bij? Onze eigen gevoelens waren daaraan ondergeschikt. Soms bracht dat behoorlijke innerlijke conflicten met zich mee.

Lees ook: Erica uit Ik Vertrek: ’Tijdens de opnames wist ik al dat Martien op mannen valt’

Want ja, ik heb er bij tijden behoorlijk mee geworsteld. Ik vind het nog steeds moeilijk om hij en hem tegen mijn dochter te zeggen; of Nouri in plaats van Noëlle. Het is nogal een proces: het afscheid nemen van de dochter die je op de wereld hebt gezet en waarmee je vergroeid bent geraakt en het verwelkomen van een zoon die je net zo lief hebt, maar waar je simpelweg nog aan moet wennen. Het is een soort rouwproces en wedergeboorte tegelijk.

Puberteit

Met de diagnose Genderdysforie op jonge leeftijd, kan het nog alle kanten opgaan. Pas in de puberteit, als de hormonen opspelen, zie je welke kant het wordt. Het ene kind valt terug in zijn ’originele’ geslacht, de ander is juist nog zekerder dan voorheen dat het lichaam waarin het is geboren niet past bij hoe het zich voelt.

Lees ook: ’Mijn hart huilt bij de woorden van koningin Maxima’

Bij Nouri werkten de hormonen als een katalysator. Ineens groeien er dingen aan het lijf die niet passen bij het gevoel in hart en hoofd. Zoals borsten; hij vindt ze verschrikkelijk en wil niet dat ze groter worden. Zijn grootste nachtmerrie is dat hij op een dag ongesteld wordt. Ik snap dat heel goed. Ik bedoel; als je een (geboren) jongen bent en je zou ineens borsten krijgen of met een maandverband moeten rondlopen, dan vind je dat op zijn zachtst gezegd ook niet fijn!

Pauzeknop

Deze ontwikkelingen van het lijf, daar kun je iets tegen doen. Daar zijn zogeheten puberteitsremmers voor. De injecties zijn niet definitief en kunnen ook geen kwaad. Je drukt als het ware alleen maar even op de ’pauzeknop’, waardoor het kind de ruimte krijgt om gewoon kind te zijn, zonder zich druk te hoeven maken over het groeien van dingen aan het lichaam die er voor zijn/haar gevoel niet horen.

Lees ook: Help mijn kind heeft gebeten! Ik lig er zelf wakker van

Er zit echter een groot nadeel aan dit alles: Er is maar één plek in Nederland waar je als transgenderkind terecht kunt, het VUmc te Amsterdam. Op dit moment is de wachtlijst al twee jaar of langer. Kinderen die nog niet in de puberteit zitten, kunnen nog wel even wachten. Maar kinderen zoals onze Nouri, die volop aan het ’bloeien’ zijn, hebben die tijd niet. Die borsten groeien ondertussen gewoon door. Die staan niet op de wachtlijst! En dat is erg vervelend, zowel psychisch voor het kind als praktisch voor de toekomst.

Lees ook: Johra (28) ontdekte botkanker dankzij tandarts

Borsten

Zouden we namelijk binnen afzienbare tijd kunnen beginnen met de puberteitsremmers, dan zouden Nouri’s borsten nu niet verder groeien. Hij zou tot zijn zestiende, als de artsen en psychologen groen licht geven en de echte transitie kan beginnen, door kunnen gaan voor een jongen. Maar zonder die remmers gaat de borstgroei onverminderd door. Uiteindelijk kunnen ze dan alleen nog operatief worden verwijderd. Het is maar zeer de vraag of Nouri zo ver gaat. Hij heeft al een ziekenhuis-verleden en is wegens een hersenbeschadiging verstandelijk beperkt. Zo’n operatie kan een te hoge drempel zijn om overheen te stappen. Hoe triest is het dat hij misschien de rest van zijn leven een lichaam heeft dat niet bij hem past?

Boos

En dat maakt mij boos! Het VUmc kan niets aan de wachtlijsten doen, de overheid wel. Er moeten meer mogelijkheden komen om de gehele transitie te kunnen doorlopen in andere ziekenhuizen dan het VUmc! Ook zou de weg naar de puberteitsremmers sneller en gemakkelijker moeten. Wanneer al genderdysforie is vastgesteld door een speciaal genderteam, waarom mogen de remmers dan niet verstrekt worden door de huisarts, terwijl het kind tegelijkertijd onder behandeling blijft bij dat team?

Bekijk ook: Phine jaagt op wilde dieren: Alles wat ik schiet maak ik zelf schoon en eet ik ook zelf op

Met vele andere ouders en transgenders knokken we daar op dit moment heel hard voor! En dat is nodig, want de depressie- en zelfmoordcijfers onder transgenders zijn schrikbarend hoog!

1-0 achter

Ook ik maak mij zorgen. En hoewel ik nu nog niet bang ben voor een depressie of zelfmoordpoging, maak ik me wél enorm zorgen om de toekomst. Hoe moet dat als Nouri straks naar het voortgezet onderwijs gaat? Hij wil daar heel graag opnieuw beginnen als jongen. Niet als Nouri die eerst Noëlle was. Maar hoe doe je dat als je al 1-0 achterstaat in je ontwikkeling? Als je lichaam steeds vrouwelijker wordt? Als je tieten hebt in plaats van een indrukwekkende borstkas?

Lees ook: Dit zijn de 9 knapste voetballers van het WK

Het frustreert me enorm dat je als ouder zo machteloos bent. Dat je nu al weet dat het fout gaat lopen. Dat hulp te laat komt en dat je daar he-le-maal niets aan kunt doen. Dat vreet aan mij! Behoorlijk! Behalve het tekenen van een petitie en brieven schrijven aan de minister, gemeente, zorgverzekering en ombudsman (die overigens een vrouw blijkt te zijn), kan ik niets doen om mijn kind te helpen!

Helaas zal ik me daar voorlopig bij neer moeten leggen, hoe moeilijk ook. En sterk zijn. Voor mijn zoon. Zodat hij in ieder geval van mij (en mijn man) de beste zorg krijgt die er maar bestaat!

Bekijk meer van