Nieuws

Column: Het onfatsoen van het mkb

Door Jerry Helmers

Jur Engelchor

Afgelopen week zag ik in mijn tijdlijn een discussie over het onfatsoen van bedrijven. De ondernemer, die de discussie was gestart, vroeg zich af waarom bedrijven offertes aanvragen en dan niets meer van zich laten horen. En, niet terugbellen, als je er zelf achteraan zit.

Jur Engelchor

Ja, het is inderdaad onfatsoenlijk om geen terugkoppeling te geven. Zo simpel is het. Maar het viel mij op dat het gros van de deelnemende respondenten meende dat de initiator van deze discussie eigenlijk gewoon maar moest accepteren dat het nu eenmaal zo werkt in ondernemersland. Wat een bizarre flauwekul. Waarom moet het ‘nu eenmaal zo werken’?

Afspraak is afspraak?

Als bedrijven het anno 2018 allemaal hebben over ‘verbinden’ en ‘maatschappelijk verantwoord ondernemen’ en als ze allemaal in fantasieloze zinnetjes op hun website vermelden ‘afspraak is afspraak’, dan vraag je je toch echt af waar hun gezonde verstand is gebleven. Want, als je wilt ‘verbinden’ en als je het credo ‘maatschappelijk verantwoord ondernemen’ hoog in het vaandel hebt staan, dan hoort daar ook fatsoenlijke communicatie bij. Gewoon terugkoppelen dat je er nog niet aan toegekomen bent om de offerte te bestuderen. Of, dat je bevestigt dat het nu niet lukt om een reactie te geven, maar over drie weken wel.

Of, dat de offerte niet tot de winnaars behoort. Ook het brengen van slecht nieuws is onderdeel van je fatsoenlijke communicatie.

Commitment Fee

Natuurlijk kun je besluiten om voor elke offerte een Commitment Fee te vragen. Dus, een bedragje voor de uren die je investeert in het opstellen van een inspirerend voorstel. Ik schreef daar ooit eerder over. Uiteraard begrijp ik de dilemma’s die dán ontstaan, maar ja… we ergeren ons tegelijkertijd wél aan het onfatsoen van al die potentiële klanten.

Ikzelf vraag die Commitment Fee wel. Althans, bij bedrijven die ik niet ken of waar ik nog nooit de ondernemer van heb ontmoet. Echter, ik maak de offerte wél op de bonnefooi als ik de mensen ken, maar ook dán kun je van een koude kermis thuiskomen. Zo schreef ik eind januari een voorstel voor een bedrijf waar ik al twee keer op bezoek was geweest en – op eigen verzoek – had deelgenomen aan een MT-vergadering waar ik het een en ander kon presenteren. Als ik globaal de uren tel, dan heb ik er al een volle werkdag in gestoken.

Nu is het juli en ondanks mijn diverse telefoontjes en vragende (en prikkelende) e-mailberichtjes, zijn we geen stap verder. De telefoniste wist het ook allemaal niet meer. Ze liet zich van de week ontglippen dat haar baas eigenlijk een ‘Jan L…’ is.

Ik laat het nu gaan. Ik beschouw dit als een wijze les voor mezelf dat ik alerter moet zijn. Als het nu nog komt, dan komt het. Anders niet. Maar onfatsoenlijk blijft het.

Geduld is een schone zaak?

Echter, tóch zijn de verrassingen de wereld niet uit. Zo ben ik eerder dit jaar van start gegaan voor een nieuwe klant. Maar ook dáár was het voorafgaande traject moeizaam en langdradig. In mijn mindset had ik er na talloze informerende telefoonpogingen al intrinsiek niet meer op gerekend.

Ik heb eigenlijk nog steeds geen flauw benul waarom het 8 maanden duurde voordat men daar een besluit kon nemen, maar het blijkt uiteindelijk een leuke opdrachtgever te zijn. En, ze betalen op tijd. Dat is ook wat waard. Tja, wat kun je dan concluderen? Zoiets als: geduld is een schone zaak?

Oké. Daar kan ik mee leven. Maar met fatsoenlijke communicatie wordt het leven in ondernemersland met zekerheid nóg leuker.