Nieuws/Vrouw

Wat hij vindt

’Retro vind ik truttig en burgerlijk’

Drie mannen geven bij toerbeurt hun mening. Deze keer journalist Wouter Laumans (42), vader van twee kinderen.

We waren in een bekende meubelwinkel in Zaanstad. Dan is het altijd oppassen geblazen. Mijn vrouw en ik zijn namelijk zo’n stel dat opgewekt een woonwinkel inloopt, om er vervolgens met slaande ruzie weer te vertrekken.

Lees ook: Deel 140 - ‘Eén van mijn reisgenoten leek sprekend op die akelige moeder van Josien!’

Zombie

Dat ligt helemaal aan mij, hoor. Ik heb echt een ongelooflijke hekel aan woonwinkels. Wanneer ik over het aangegeven pad schuifel achter tientallen anderen, voel ik me altijd net een soort zombie. Daardoor schiet ik in de nee-stand en keur ik vervolgens, heel kinderachtig, alles waar mijn vrouw mijn mening over vraagt, met een zuur gezicht af. Maar goed, tegen beter weten in gingen we het dus weer eens proberen.

Lees ook: Marijke heeft een stacaravan en iedereen mag het weten!

We waren nog geen tien minuten binnen toen mijn vrouw een wit kastje aanwees. "Wat vind je hiervan?" Ik kon geen antwoord geven. Ik stond namelijk in de zombie-stand. "Hallo, meneer zuurbekje. Ik vraag je wat!", zei ze. Om de lieve vrede te bewaren, besloot ik een blik op het kastje te werpen. Het was afgrijselijk. Of althans. Ík vond het afgrijselijk.

Kijk ook: Zwanger op je veertiende: ’Ik dacht: Mijn moeder maakt me hartstikke dood!’

Retro

"Het zou mooi kunnen zijn. Maar het is retro", zei ik met een vies gezicht. "Retro vind ik truttig en burgerlijk." Mijn vrouw hapte niet. "Nou ik vind het best leuk. En het is ook niet eens zo’n duur kastje. Het kost maar 175 euro.” Ik zuchtte. Diep. "Retro is achteruitgang" doceerde ik. "Terug naar iets wat al geweest is. Namaak. Vintage of antiek is leuk omdat het écht oud is. Maar retro, dat is gewoon nep."

Lees ook: ’Had ik toch een drugsdealer aan de deur...’

Mijn vrouw hapte weer niet. En zowaar, we verlieten die afgrijselijke meubelwinkel mét twee kandelaars, maar zónder ruzie. Het kon dus toch. En daarnaast had ik toch maar mooi voorkomen dat er een kastje was aangeschaft. Er was, kortom, geen enkele reden voor ontevredenheid.

Lees ook: 7 tips voor een vakantie zonder ruzie

Koopje

Mijn blijdschap duurde twee weken. Toen kwam ik na een werkdag thuis en trof ik tot mijn stomme verbazing dat witte kastje in onze huiskamer. Mijn vrouw stond er glimmend naast. "Kijk eens wat ik heb gevonden! Precies zo’n kastje! In die vintagewinkel. Het was wel wat duurder. Deze was 850 euro. Geen geld toch, voor een originele?"

Lees ook: ’Ook leuk: Dat je je trui weer in je broek mag proppen’