Nieuws/Vrouw

Maaike Olde Olthof

’Heel langzaam groeide er eenzaamheid in mijn lijf’

Maaike Olde Olthof is gescheiden en moeder van dochters Puck (9) en Charlie (6). Deze week kijkt ze in de spiegel van haar jeugd.

Het filmpje is dertig jaar oud. Ineens zie ik mezelf. Goudkleurige, dikke haarlokken in een haarband. Dat gezicht. Het kan onmogelijk van mij zijn. Het is zacht en mooi, lief en zoet. Ik ga dichter bij de televisie staan. Ja, verdomd ik ben het.

Lees ook: Deze vrouwen zijn supertrots op hun KIP-caravan!

Compliment

Ik kan mezelf nu recht aankijken. Dat is gek: ze is allesbehalve lelijk of stom. Eerder een poëziealbum-meisje. Zo voelde ik me toen geenszins. Ik vond mezelf lelijk. Het kind dat zelden een compliment kreeg.

Mijn ouders hadden daar zelf overigens weinig ervaring mee. Zij deden wat in hun macht lag. Het is moeilijk een ander iets te geven waar je zelf naar smacht. Maar dat besef had ik als jong meisje niet. Ik ben het zwarte schaap, ik pas nergens bij, die innerlijke overtuiging vormde de basis. Het was mijn waarheid.

Lees ook: Moderne hippie Andrea (56): ’Al mijn hele leven ga ik linksaf waar anderen rechts gaan’

Eenzaamheid

"Complete onzin", wierpen mijn ouders tegen. Was er maar iemand geweest die zei: "Wat vervelend dat je je zo voelt." Het had veel kunnen schelen. Want ik leerde: dat wat je voelt bestaat niet. Ik ben niet oké. Door die ontkenning van gevoelens isoleerde ik me.

Heel langzaam groeide er eenzaamheid in mijn lijf. Het nestelde diep, daar was het leeg. Tot op de dag van vandaag voelt het geslagen gat immens en toch... een vreemd soort vertrouwd.

Lees ook: Zo maak je een lange autorit met kinderen zo leuk mogelijk

Puberteit

Dat mijn lichaam in de puberteit veranderde, was eigenlijk wel best prettig. Ik kreeg pukkels en de borsten meldden zich vroeg, zwollen te snel. Voor het eerst klopte dat wat ik in de spiegel zag met mijn zelfbeeld. Lelijk.

Thuis werd het tegendraadse gedrag genegeerd of op de hormoonstapel gegooid. "Maaike, die heeft vreselijk gepuberd. Een drama." Ik hoor het nog vaak, het is inmiddels een voldongen feit binnen het gezin. "Het was erg voor mijn ouders en broer, die leden behoorlijk onder mijn gedrag", zei ik als twintiger tegen een therapeut.

Lees ook: The Polyamorie Files deel 14: ’Jeff is op zakenreis met Jackie’

Donkere bril

"Leed jij dan niet? Hoe was het voor jou? Was er iemand in de omgeving die je kon vertrouwen?" vroeg hij. "Iemand door wie je wél gezien werd?" Ik dacht na. Nee, ik had een dagboek om in te schrijven en de hond om tegenaan te liggen wanneer ik verdriet had. De vraag van de therapeut bleef lang hangen, net als het antwoord. Niemand had op belangrijke momenten gevraagd hoe ik me voelde. Helemaal. Niemand.

Nu, dertig jaar later, heb ik zelf twee dochters. De jongste is gevoelig maar van nature zelfverzekerd, de oudste niet. Terwijl Puck zo mooi, lief en intelligent is. Uniek. Maar Puck bekijkt alles door een donkere bril. Aankleden voor school is voor haar een serieuze zaak.

Lees ook: ’Retro vind ik truttig en burgerlijk’

Spiegelbeeld

"De jurk zit niet goed bij de schouders, het maakt me lelijk." Hoe pijnlijk ik dat ook vind, ik zeg niet dat het onzin is. Ik wil vertellen dat de jurk prachtig staat maar als Puck liever iets anders aandoet waar ze zich prettiger in voelt, so be it. "Puck, wat ben je mooi!" "Jaha", antwoordt ze verveeld, "ik weet het." Ze lacht voorzichtig.

Ik sta naast haar voor de passpiegel. Automatisch focus ik op mijn wallen, duidelijke sporen van de laatste, heftige maanden. Maar in het gelaat zie ik zachtheid. Flarden van een mierzoet poëziealbum… Het is mijn spiegelbeeld.

Lees ook: Gaby werd moeder op haar 14de: ’Phoebe weet nog niet wie haar vader is’