Nieuws/Binnenland

’Boevenjager’ schrijft vak van zich af

Politieagent Joris Mohr wil niet herkenbaar in beeld, omdat criminelen niet wijzer hoeven worden gemaakt.

Politieagent Joris Mohr wil niet herkenbaar in beeld, omdat criminelen niet wijzer hoeven worden gemaakt.

ANKO STOFFELS

AMSTERDAM - Het Prio-politieteam Openbaar Vervoer, dat opereert vanaf CS, is in vijf jaar gekrompen van zeventien naar vier politieambtenaren. Maar in plaats van de vijf heterdaadjes uit 2013, arresteren ze tegenwoordig 450 criminelen per jaar. Teamlid Joris Mohr kan er een boek over schrijven. Dat deed hij dan ook.

Politieagent Joris Mohr wil niet herkenbaar in beeld, omdat criminelen niet wijzer hoeven worden gemaakt.

Politieagent Joris Mohr wil niet herkenbaar in beeld, omdat criminelen niet wijzer hoeven worden gemaakt.

ANKO STOFFELS

De 38-jarige Veenendaler zag de werkwijze van het team, dat hoofdzakelijk achter zakkenrollers aanzit, drastisch veranderen. Hoewel het nog steeds verantwoordelijk is voor het openbaar vervoer, is het werkterrein verruimd. Mohr: „Vroeger hopten we inefficiënt van tram naar tram op zoek naar verdachten. Nu scannen we ook de omgeving rondom het ov. We letten op mimiek, houding en gedrag. Na meer dan duizend arrestaties zijn zakkenrollers stereotypen voor me. Ik haal ze er zo uit.”

Mohr heeft nimmer een schrijversopleiding gedaan, maar dat er inkt door zijn aderen stroomt, blijkt zelfs uit zijn administratie. Een proces-verbaal is bij hem een lekker lezend verslag met foto’s en filmpjes. „Het moet helder zijn voor de rechterlijke macht, zodat zij een zakkenroller, maar ook winkel- of bagagedieven, op basis van zo’n rapport kunnen aanpakken. Met regelmaat krijgen wij complimenten van het OM.”

’Ga boeven vangen’

Het is een van de redenen om het boek Boevenjacht te voltooien. „Hoe vaak roepen mensen niet tegen agenten ’ga boeven vangen’. Nou wij doen dat met het Prio-Team. Gemiddeld zo’n tien per week. Ik schreef er al geregeld blogs over op Facebook. Toen ik mijn verhalen bundelde, toonde uitgeverij Mes meteen interesse”, vertelt Mohr.

Zijn superieuren zagen het ook zitten. De voorpublicatie met ervaringen van de straat werd hartelijk ontvangen. Mits hij onherkenbaar blijft. Mohr ging akkoord. Hij wil zelf ook niet bekend raken bij het zakkenrollersgilde. Met een knipoog: „Als ik dit jaar meer dan 450 boeven wil vangen, is het beter dat ze me niet herkennen.”

’Leuk weerzien’

Want dan wordt het lastig. Onlangs merkte hij het met een Poolse treinzakkenroller, die hij twee jaar geleden ook oppakte. „Een professional. Deze man liet zijn ogen vallen op de bagage van een Japanse toerist. We zagen de bekende insluitingstruc. Met een kompaan voor en achter het slachtoffer, ontvreemden ze zijn portemonnee. Ik was zelf verkleed met koffer en pet om maar niet herkend te worden, want bij het minste onraad stoppen ze hun acties. Gelukkig hadden ze mij niet door en konden we ze opnieuw arresteren. Het werd een leuk weerzien. Die zakkenroller baalde flink. Ja, dat soort anekdotes heb ik allemaal aan het papier toevertrouwd.”