Nieuws/Columns

Happy ending in Thailand

Je kon erop wachten. Nu het dramatische verhaal van de Thaise jongens in de grot goed is afgelopen, roeren de cynici zich. Het is hypocriet dat zoveel aandacht werd gegeven aan de voetballertjes, schamperen zij, want deze aardkloot staat bol van ellende en ondraaglijk leed.

Er komen in oorlogsgebieden of bij natuurrampen dagelijks kinderen om en die gebeurtenissen zijn vaak niet eens goed voor een eenkolommertje op pagina zeven.

Natuurlijk, in dezelfde week dat de jongens de grot binnenliepen verging een schip, ook in Thailand, waarbij talloze drenkelingen werden gered. Dat verhaal kreeg veel minder aandacht. Ook voltrok zich een natuurramp in Japan, nieuws dat volledig werd ondergesneeuwd. De wereld zou wellicht een stuk minder geïnteresseerd zijn als het verhaal van de grotjongens zich zou hebben afgespeeld in Noord-Korea, de binnenlanden van Afrika of een ander gebied waar niet zoveel westers toerisme is als in Thailand. En natuurlijk zijn er kinderen in Thailand die slachtoffer worden van allerlei vormen van uitbuiting en zou dat eigenlijk elke dag op de voorpagina’s moeten staan.

Allemaal waar. Maar deze kinderen werden vermist, gevonden en gered. Dat is goed nieuws, en goed nieuws is schaars. Het wordt in hapklare brokken opgediend. Of het nu gaat om Apollo 13-astronauten, Chileense mijnwerkers of Thaise voetballertjes: als het noodlot wordt getrotseerd, lepelt de wereld het op.

En het is een goed verhaal. Zelfs zo goed, dat de Hollywood-producers die naar verluidt al bij de ingang van de grot rondliepen om inspiratie op te doen toen de reddingsactie nog in volle gang was, er niets meer aan hoeven te herschrijven.

Een donkere grot waar de jongens van hun coach – held één - leren overleven en mediteren om rustig te blijven, tot er plotseling licht aan het einde van de tunnel gloort. Duikers weten de grot te bereiken, waarbij een gepensioneerde Navy Seal – held twee - zijn leven geeft voor de voetballertjes, waarna de spectaculaire reddingsactie een onvervalste happy ending krijgt. Ik zie ook nog wel een rolletje weggelegd voor Tesla-baas en bad guy Elon Musk die zijn kans schoon ziet zijn nieuwe uitvinding, een mini-onderzeeër, te promoten waarbij hij de levens van de jongens en de reddingswerkers op het spel zet.

Ook de karakteromschrijvingen van de hoofdrolspelers stonden al in de krant en kunnen letterlijk worden overgenomen in het script.

Aanvoerder Dom, dertien jaar, is een goede leider met een goed gevoel voor humor. Linksbuiten Adul (14) verliet zijn familie in Myanmar voor een beter leven. Hij is een talenwonder en spreekt Thais, Birmees, Chinees en Engels. Peerapat (16) was jarig op de dag dat de jongens vast kwamen te zitten en deelde zijn verjaardagsnacks met het team. De dertienjarige Mongkol was eigenlijk geen lid van het team, maar wilde zo ontzettend graag voetballen dat hij bleef vragen of hij mee mocht doen. En de jongste, Titan van elf, wordt zo genoemd omdat hij zo sterk is…

’Cave Kids, The Movie’. Ik zou ervoor naar de bioscoop gaan.