Nieuws/Vrouw

Maaikes ex heeft de kinderen 12 dagen mee naar Frankrijk

Stef Nagel / Vrouw Magazine

Maaike Olde Olthof is gescheiden en moeder van Puck (9) en Charlie (6). Deze week heeft ze het over haar kinderen die met papa op vakantie zijn.

Stef Nagel / Vrouw Magazine

Ik hap letterlijk naar adem; met het vreselijke verlies van mijn beide kinderen word ik wakker.

Grijs vinkje

Het kussen is doorweekt van het huilen en zweten. Ook al is het besef er meteen dat ik het allemaal gedroomd heb, dat nare, zware gevoel blijft. Het gaat niet weg. De tragedie die zich zojuist in mijn slaap heeft afgespeeld, voelt bizar echt aan. De meisjes zijn er niet.

Ik wil nu met ze knuffelen, ik heb die geruststelling nodig. Ik ben alleen, mijn ex heeft de kinderen twaalf dagen mee naar Frankrijk. Ik maak een ontbijt maar krijg geen hap door de keel. Even bellen om hun stem te horen kan niet; uitgerekend vandaag zitten ze de hele dag in de auto.

Lees ook op VROUW.nl: Natasja (43) is al sinds haar 21e elke week bij de zonnebank

Loodzware deken

Mijn ex maakt de reis het liefst in één grote ruk, die kan ik dus niet bellen. Tegen beter weten in stuur ik wat kittenfoto’s en berichten naar Pucks mobiel. Het levert telkens één grijs vinkje op. Geen bereik, geen WiFi dus geen WhatsApp.

Op het werk krijg ik de droom maar niet van me afgeschud. De gruwelijke details kan ik me gelukkig niet meer herinneren, hun overlijden was zo angstaanjagend dat het brein tijdens het ontwaken alles gedelete heeft. Maar het bijbehorende gevoel ligt als een loodzware deken over mijn dag, het verdriet ligt aan de oppervlakte.

Lees ook op VROUW.nl: Hoe zit het nu echt met uitvaartverzekeringen?

Droom

Als een collega vraagt of het wel goed gaat omdat ik zo pips zie, lieg ik dat ik slecht geslapen heb. Want hoe leg je iemand uit dat je vannacht beide kinderen hebt verloren, zonder belachelijk te klinken? Ik moet dankbaar zijn dat het slechts een droom was. Voor sommigen is dit de verschrikkelijke werkelijkheid waar ze dagelijks mee opstaan.

Iets wat ik nauwelijks kan bevatten en waar ik vanochtend misschien een flardje van mee heb gekregen. Ik wil er tijdens mijn werk niet bij stilstaan waar zo’n ouder allemaal doorheen moet. Het voelt alsof ik ieder moment in huilen kan uitbarsten.

Lees ook op VROUW.nl: Ik mocht nooit Agnetha zijn

Verlossende telefoontje

Ik kan me niet op het verhaal focussen dat ik vandaag af wil hebben. Elke tien minuten kijk ik op mijn telefoon en nog veel vaker kijk ik op de klok. Om vijf uur ontstaat een lichte paniek; ze hadden er nu echt wel moeten zijn.

Ik heb de meisjes altijd vijf dagen in de week, ook in het weekend. Langer dan twee dagen hoef ik ze nooit te missen en zelfs dat voelt al tegennatuurlijk. Die ene keer in het jaar dat hun vader ze meeneemt op vakantie, is de enige keer dat ik ze soms twee weken niet zie. Eindelijk, als ik tegen zessen weer thuis ben, komt dan het verlossende telefoontje.

Lees ook op VROUW.nl: Na haar scheiding vertrok hij met de noorderzon

Voortand

,,Hoi mama! We zijn net vijf minuten in het huisje. Ik ben zo blij. Charlie kan nu niet aan de telefoon komen want die doet haar bikini aan! Zij wil zwemmen. O ja, haar voortand is er in de auto uitgegaan. Love you." Puck hangt op.

Gelukkig, ze zijn er. Wat zullen ze blij zijn. Ze gaan vissen, kanoën en croissantjes halen bij de bakker. Vriendinnen maken. Ze zullen vallen en opstaan. Hun vader is er om ze in te smeren, om tegen aan te liggen en troost bij te zoeken.

Nog elf nachtjes slapen.