Nieuws/Columns

De ziekelijke trekken van Trump-hysterie

In 2009 had Hillary Clinton voor de Russische minister van Buitenlandse Zaken Lavrov – een diplomaat opgetrokken uit Siberisch graniet – een speelgoedje. Demonstratief overhandigde ze het voor het oog van de wereldpers.

Het betrof een geel kastje met een rode knop erop – en een Russisch woord. We hebben zorgvuldig het juiste woord erop gezet, zei Hillary vrolijk. De bedoeling was dat ze op die knop zouden drukken, want dat Russische woord betekende ’reset’, ofwel een nieuw begin van de Russisch-Amerikaanse relaties. Maar niemand in het Witte Huis had de correcte Russische vertaling van ’reset’ gegoogeld: op het kastje stond ’overspanning’, niet ’reset’, moest Lavrov corrigeren. Hillary giechelde.

Op 26 maart 2012 zat president Obama op een podium, ook ten overstaan van de wereldpers, met Dimitri Medvedev, toen nog president van Rusland als intermezzo tussen twee presidentstermijnen van Poetin. De microfoon stond open, wat Obama niet wist toen hij Medvedev toefluisterde dat hij veel flexibeler kon zijn na de verkiezingen van dat jaar, want in zijn tweede termijn was hij veel vrijer ten aanzien van het begrenzen van Amerika’s rakettenschild en dan kon hij tegemoetkomen aan Ruslands zorgen. Ik zal het aan Vladimir doorgeven, fluisterde Medvedev terug.

De media speelden deze incidenten niet hoog op. Want Hillary en Obama waren politici met dezelfde politieke voor- en afkeuren als bijna iedereen die in de media werkte.

Heilig

Al tijdens de aanloop naar de verkiezingen van 2008 was Obama door de media heilig verklaard; zijn windjes roken, zo beweerde bijna elke ’mainstream’ journalist, naar Chanel No. 5. De anders zinnige, voorzichtig-conservatieve columnist van de New York Times David Brooks merkte na een gesprek met presidentskandidaat Obama het volgende op: „Ik herinner me scherp een beeld. We zaten op een van zijn sofa’s en ik keek naar zijn broekspijp en die perfecte gestreken vouw, en ik dacht, a, deze man wordt president, en, b, hij wordt een heel goede president.’ Wat je allemaal aan een broekspijp kunt aflezen.

Sinds de jaren zestig zijn de media sterk geïdeologiseerd; met name sinds het presidentschap van Ronald Reagan wordt elke rechtse Amerikaanse presidentskandidaat in de media afgebrand. Ze zijn racist, fascist, neonazi. Het ontbreken van bewijzen doet er niet toe – waar het om gaat is het herhalen van de beschuldiging tot die als waar wordt ervaren. En toch: wat we sinds de opkomst van Donald Trump meemaken, kent zijn gelijke niet.

Samenzweringsverhaal

Er is geen ’collusion’ tussen Poetin en Trump geweest in de aanloop naar de verkiezingen van november 2016. Dit samenzweringsverhaal is ontstaan in kringen van de Democratische Partij en invloedrijke groepjes binnen de veiligheidsdiensten. Die ’collusion’-onzin had twee doelen: Hillary had zich in de nesten gewerkt met e-mails verstuurd via privéservers, en had bescherming nodig; die werd door de FBI en inlichtingendiensten verleend. Hillary zou absoluut zeker president worden, maar voor de zekerheid moest die malloot met dat maffe haar toch in de gaten gehouden worden en worden afgebrand – het tweede doel.

Enkele figuren in Trumps campagneteam werden volstrekt valselijk door de FBI belasterd, waardoor ze pionnen werden in een luguber verdachtmakingsspel dat nooit naar buiten had mogen komen (want Hillary zou toch winnen), maar dat gebeurde wel door Trumps onverwachte triomf. Voormalig FBI-directeur Robert Mueller is niet bezig met het spitten naar ’collusion’, want die is er niet, maar met het toedekken van schandalen bij de FBI en andere diensten.

U leest er nooit wat over, tenzij u de fora kent die hierover berichten. U weet niet dat Andrew C. McCarthy, die een vooraanstaand officier van justitie in New York was, eergisteren over de meest recente aanklacht van Mueller schreef: ’Dit is naakt gepolitiseerd opsporingswerk. Er bestaat geen enkele kans dat een van de aangeklaagde Russen de binnenkant van een Amerikaanse rechtszaal ziet. De aanklacht is een puur politiek document waarmee de ’special counsel’ probeert het bestaan van zijn overbodige onderzoek te rechtvaardigen.’

En Helsinki? Bij de gesprekken achter gesloten deuren tussen Trump en Poetin zat aan Trumps kant van de tafel niet alleen de meedogenloze machtsdenker John Bolton maar ook Fiona Hill, een van de scherpste en best geïnformeerde Poetin-critici in de wereld. Hun persoonlijke aanwezigheid tegenover Poetin betekent dat de gesprekken hard en confronterend zijn geweest. De nu nog onbekende deals die daar gesloten zijn, tellen; niet de uitspraken op de persconferentie.

Desinformatie

Trumps optreden op die persconferentie was, denk ik, bedoeld om de relatie met Poetin wat te laten ontspannen. Maar de media, niet gestoord door enig begrip voor wat binnenskamers plaatsvond, brulden dat Trump zwak was en een verrader. Voor de duidelijkheid: dat Rusland desinformatie in Amerika heeft verspreid, is verwerpelijk. Maar als we eerlijk zijn, moeten we het volgende bekennen: dat is kinderspel vergeleken met hoe in de jaren negentig, en ook later, het Westen geprobeerd heeft de interne aangelegenheden van Rusland en Oekraïne te manipuleren.

De Trump-hysterie in de media heeft ziekelijke trekken gekregen.

Bekijk meer van