Nieuws/Vrouw

'Het ergste verdriet moet nog komen, of heb ik het al gehad?'

Vrouw Magazine / Stef Nagel

Maaike Olde Olthof is gescheiden en moeder van dochters Charlie (6) en Puck (9). Deze week heeft ze het over haar trouwe lobbes Dimple.

Vrouw Magazine / Stef Nagel

,,Papa...” Haar stem is broos. ,,Ik denk dat je het breder moet maken.” Mijn ex werpt een kritische blik op het gat en knikt. Langzaam schept hij dieper, behoedzaam en zwijgend.

Gelukspoppetjes

De stilte is rauw en de zon brandt in onze nek. Charlie pakt mijn hand: “Hij moet er wel lekker in kunnen liggen, toch?” Ze knijpt d’r ogen als ze naar me opkijkt. “Anders is het zielig.” Ze heeft de gelukspoppetjes van de halsband gehaald, die legt ze straks op het graf. Net als de grootste stenen uit haar verzameling.

Opa, die er deze middag bij is omdat Dimple “ook een beetje mijn hond was,” heeft haarlokdoosjes voor de meiden meegenomen. “Knip jij maar,” zegt Puck gefrustreerd. “Ik kan het niet. Straks doe ik hem pijn.” Ze draait zich boos om als ik wat haar uit de vacht snijd. Ze grist het doosje woest uit mijn hand. Ik houd me groot. Het ergste verdriet moet nog komen, of heb ik het al gehad?

Lees ook op VROUW.nl: 'Ik was 41 toen ikmijn eerste festival pakte'

Rondbanjeren

Bij de dierenkliniek, vijf dagen geleden, hakte ik de knoop door. Dimple kwam voor een check-up na een kleine ingreep. Het werd een gesprek over leven en dood. Vanwege zijn versleten achterpoten, een jaar lang Prednison, artrose en staar ging het vrij snel bergafwaarts. Geen wonder, hij was al dertien jaar. De steile trap in mijn huis was ineens een obstakel.

Bij het oude huis, waar mijn ex nog woont, had hij het beter. Daar is een immense tuin om lekker rond te banjeren. “Een dier eet en drinkt tot het laatst, kwestie van overleven. Wat wij mensen in een situatie als deze vragen: geniet hij nog van zijn hondenleven?” vroeg de arts. Het antwoord hoefde ik hem niet te geven, de tranen die opwelden spraken voor zich.

Lees ook op VROUW.nl:Wat hij vindt: 'Ai, ballengooien,dat is niet best'

Trouwe lobbes

Het werd een spuitje thuis, ik wilde een waardig afscheid voor mijn trouwe lobbes. Op de boerderij, de plek waar hij tien jaar geleden na onze eerste bezichtiging weigerde weer in de auto te springen. Dat was voor het eerst! Op deze unieke plek, vlak naast het bos, voelde hij zich meteen thuis. Alsof hij toen al wist hoe gelukkig we hier zouden zijn en dat zijn roedel groter zou worden. Hoe veel en vaak we samen zouden wandelen.

Het verdriet zorgde voor paniek. Ik had bepaald, uiteraard in overleg met mijn ex, hoe en wanneer Dimple uit het leven zou stappen. Dat voelde niet goed. Het maakte me angstig. Waren we misschien te vroeg? Wanneer weet je dat? Hoe hard is Dimple voor zichzelf? Soms was hij echt nog wel vrolijk. Of niet? Het vrat aan me.

Lees ook op VROUW.nl: Rebecca (26) werd op vakantie gedrogeerd en verkracht

Laatste rustplaats

Als het graf klaar is, draagt mijn ex het stijve omhulsel, waar het zieltje binnen tien seconden uit geademd was, naar zijn laatste rustplaats. In het zand, diep onder de Sallandse grond. We strooien aarde, en planten lavendel. Charlie tekent nog snel een zon op het naambordje. “Dat vindt hij leuk.”

Ik blijf, voor het eerst sinds onze scheiding, iets langer bij het oude huis en de meiden. Dat ik ze daar vanavond achterlaat is oké, hun vader is bij ze. Over twee dagen sluit ik ze weer in mijn armen. Dimple niet. Die moet ik hier voor altijd achterlaten.

Lees ook op VROUW.nl: Joyce schonk een embryo aan een stel dat ze kende via Facebook