Nieuws/Vrouw

Slow cooking? Zo kookte mijn oma altijd al

Schrijfster/presentatrice Daphne Deckers geeft haar kijk op het leven. Deze keer verheugt ze zich op het eten (en het servies) van haar moeder.

Wanneer ik naar mijn moeder rijd, zit ik me tweeëneenhalf uur te verheugen op wat ik daar te eten krijg. Mijn moeder doet niet aan pakjes en zakjes maar maakt alles zelf: haar fameuze gebraden kip staat uren langzaam te garen, net als het heerlijke Zuid-Limburgse zoervleisj.

Eigen frieten

Mijn moeder snijdt nog steeds haar eigen frieten, klopt haar eigen slagroom ("Wat er uit zo’n spuitbus komt, noem ik geen slagroom") en als strooisel voor haar favoriete toetje raspt ze een hele reep chocolade. Zelfs toen mijn kinderen nog klein waren – en kleine kinderen zijn toch echt geen gastronomen, gezien hun preferentie voor de drie p’s van pizza, patat en pannenkoeken – konden ze het verschil al proeven: "Wat oma maakt, dat is pas echt lekker!"

Maar ja, wie heeft daar tegenwoordig nog de tijd voor, om zo lang te koken? Ik in ieder geval niet. Alles is nu snel, handig en smart, maar daarmee hebben we wel ingeboet aan ambacht en smaak.

Lees ook op VROUW.nl: Jacqueline Govaert over doorbraak: Ik heb het vervloekt, maar ook erg leuk gevonden

Suikerpotje

Een vriendin van mijn dochter vertelde laatst dat ze fan was geworden van slow cooking, waarop Emma zei: "Dat heet bij ons thuis: 'Zo kookte mijn oma altijd al.'" Maar er is nog iets waar ik me op verheug als ik bij mijn moeder eet: haar servies. Of beter gezegd: óns servies, want ik krijg het al mijn hele leven voorgeschoteld.

Het aardewerken servies stamt uit 1965, en de 'nieuwe' soepkommen zijn van eind jaren zeventig. Zo lang ik me kan herinneren hebben mijn ouders hetzelfde suikerpotje en melkkannetje gehad, en wanneer ik bij mijn moeder binnenkom en het setje op tafel zie staan, krijg ik een hart van peperkoek. Al die oude spullen ("Hoezo oud?" zegt mijn moeder, "er mankeert toch niks aan?") brengen een golf aan herinneringen met zich mee. Alleen al het geluid waarmee het suikerpotje dichtvalt, transporteert mij decennia terug in de tijd.

Lees ook op VROUW.nl: Yvanka’s man houdt er andere vrouwen op na en zij gunt hem dat

Uitgebreid koken

En nu eten mijn eigen, nagenoeg volwassen kinderen óók weer van die borden en uit die soepkommen – een bijzonder idee. Maar welk bedrijf maakt er tegenwoordig nog iets wat een leven lang meegaat? Welk bedrijf wíl dat maken? Wat valt er te verdienen als er nooit iets stuk gaat? Laatst zei iemand tegen mij: "Vroeger kochten mensen spullen om te bewaren en door te geven. Tegenwoordig koop je spullen om weg te gooien."

Lees ook op VROUW.nl: 'Ik heb een seksloze relatie en nee, ik ben geen frigide trut!

Dat is waar. En jammer. We zijn gaan geloven dat je steeds ander, modieuzer huisraad nodig hebt – liefst ieder seizoen opnieuw. De afvalberg groeit ons boven het hoofd, maar méér dan vijftig jaar van hetzelfde servies eten? Dat nooit! Maar waarom eigenlijk niet? Vergeleken met smartphones en smart tv’s lijken oude, vertrouwde spullen opeens 'dom'.

Waar is de veronderstelde tijdwinst van al die slimme technologie eigenlijk gebleven? Niemand die het weet. We stoppen het in ieder geval níet in uitgebreid koken. Gelukkig weten onze oma’s nog hoe dat moet. Smart cookies, die generatie.