Nieuws/Vrouw

Als succesvol ondernemer in de schuldsanering

Mariel Kolmschot

Als ze alle strandfoto’s op sociale media ziet, verlangt Satcha Maduro-Valies (41) ernaar om eindelijk zelf op vakantie te kunnen. Ze is bekend van het tv-programma Schuldig. Ze is een succesvol ondernemer, maar zit nog steeds in de schuldsanering. Nog drie maanden...

Mariel Kolmschot

"Vakantie zit in je hoofd. ’s Zomers ga ik met mijn dochter naar het Twiske, een natuurgebied aan de rand van Amsterdam, en dan genieten we volop. Toen ik zelf klein was, hadden we het thuis ook niet breed, maar mijn moeder maakte er altijd het beste van. Als ik uit school kwam, bakte ze popcorn: dat kostte bijna niks. "

Schaamte

"En in het weekend mocht ik een bakje chips, een glaasje goedkope 3ES frisdrank en keken we samen op de bank naar Medisch Centrum West. Samenzijn als gezin: meer heb je eigenlijk niet nodig om gelukkig te zijn. En toch kan ik stiekem niet wachten tot we eindelijk écht op vakantie kunnen. Het liefst naar Aruba, maar zelfs met een weekje Portugal ben ik al blij. Nog een paar maanden, dan hebben we eindelijk onze vrijheid terug…

Ik was acht jaar toen opeens al onze spullen buiten op de stoep stonden. Door de gokverslaving van mijn vader waren mijn ouders dusdanig in de financiële problemen gekomen dat ons huis en de inboedel in beslag werden genomen. Veel weet ik er niet meer van, ik herinner me alleen nog dat ik me verschrikkelijk schaamde. Wat zouden mijn vriendinnetjes wel niet denken?

Lees ook op VROUW.nl: Jacqueline Govaert over doobraak: Ik heb het vervloekt, maar ook erg leuk gevonden

Veilig gevoel

We verhuisden naar mijn oom, waar we met z’n drieën op een dun matras sliepen. Heel armoedig, maar het was toch een fijne tijd. Elke nacht viel ik in slaap terwijl ik de warmte van mijn moeders huid tegen de mijne voelde. Nooit eerder had ik me zo veilig gevoeld.

Niet lang daarna zijn mijn ouders officieel gescheiden; met mijn vader heb ik nooit meer een goede band gekregen. Hij beloofde heel vaak dat hij langskwam, maar kwam nooit. Ik voelde me afgewezen, dacht dat ik het niet waard was om van te houden. Het gevolg was dat ik in mijn latere leven telkens voor de verkeerde mannen viel. Als een van mijn geliefdes weer vreemdging, bevestigde dat mijn gevoel dat ik niet mooi of leuk genoeg was.

Lees ook op VROUW.nl: Ebru Umar blijft liever thuis: Ik heb vakantiefobie

Grip kwijt

Op mijn 26e kreeg ik een dochter. Ze had vanaf haar geboorte al gezondheidsproblemen en na twee jaar bleek dat ze een ontwikkelingsachterstand en een vorm van autisme had. De zorg was zwaar en kwam vrijwel geheel op mij neer, aangezien mijn vriend als muzikant vaak op pad was. Daardoor moest ik mijn baan als maatschappelijk werker opgeven. Mijn dochter was niet te corrigeren en had dwangmatige fascinaties, bijvoorbeeld voor lichtknopjes.

Honderden keren per dag deed ze het licht aan en uit. Dat brak me op een gegeven moment op. En omdat zij ’s nachts slecht sliep, had ik ook een chronisch slaaptekort. Toen mijn vriend ook nog wegging – de zoveelste man die me verliet – raakte ik langzaam maar zeker de grip op mijn leven kwijt. De rekeningen stapelden zich op en ik had geen idee hoe ik ze moest betalen.

Afbetaling

Om gaten te dichten, ging ik spullen op afbetaling kopen. Dom, want daardoor werd mijn schuld alleen maar groter. Op een gegeven moment durfde ik mijn post niet eens meer open te maken. Daar kreeg ik immers alleen maar stress van en wat schoot ik ermee op? Ik kon het probleem toch niet oplossen. Uit onderzoek blijkt dat je brein anders werkt als je langdurig in schaarste leeft. Je neemt beslissingen die op korte termijn rust geven, maar op de lange termijn niet verstandig zijn.

Dan kreeg ik bijvoorbeeld een brief van een postorderbedrijf dat ik 5.000 euro kon lenen en dacht ik: 'Yes, hier kan ik weer even van leven én een nieuwe jurk kopen en óók nog mijn dochter op een uitje trakteren!' Dat ik dat bedrag, plus een forse rente, weer moest terugbetalen, wuifde ik weg. Op het dieptepunt had ik zo’n 30.000 euro schuld, waarvan de helft bestond uit rentes en incassokosten. Ik was als de dood dat ik uit mijn huis gezet zou worden, net als vroeger. Dan had ik pas écht ultiem gefaald.

Lees ook op VROUW.nl: De leukste uitjes van deze zomer zijn helemaal gratis!

Zelfmoord

Door alle problemen kreeg ik uiteindelijk een zware burn-out en moest ik de moeilijkste beslissing van mijn leven nemen: ik moest mijn dochter uit huis laten plaatsen. Voor haar was dat ook heel heftig, we waren altijd 24 uur per dag samen geweest en nu was ik er opeens niet meer. Ik was er zo slecht aan toe dat ik haar de eerste weken niet eens kon opzoeken in het gezinshuis.

Thuis overviel de stilte me zo dat alle pijn en verdriet van vroeger naar boven kwamen. Op een gegeven moment ben ik ingestort; ik kon alleen nog maar huilen. Wat voor moeder was ik, als ik niet eens voor mijn eigen kind kon zorgen?

Er leek geen uitweg meer uit de puinhoop. Ik was al aan het bedenken hoe ik uit dit leven zou stappen: voor de trein springen, of van het balkon? Maar in plaats daarvan besloot ik te bidden, ik ben namelijk christen. Op het donkerste moment in mijn leven, heeft God me geholpen. Hij liet me inzien dat als ik er niet meer was, mijn dochter helemaal nooit meer iets aan me zou hebben. Die gedachte gaf me de kracht om hulp te zoeken.

Lees ook op VROUW.nl: Simone en Willem raakten dakloos: Er waren alleen nog maar schulden

Vaderfiguur

Ik ging praten met een psychotherapeut en besloot daarnaast ook meer te gaan bewegen. Ik woog namelijk inmiddels 108 kilo. Ik hoorde dat Sammy Monsels, een voormalig sprintkampioen, een trainingsprogramma had voor vrouwen die wilden afvallen. Ik had geen cent te makken, maar overtuigde hem om me gratis te begeleiden, in ruil voor reclame op sociale media. In Sammy vond ik de vader die ik altijd had gemist. Tussen het sporten door, liet hij me uithuilen en gaf hij goede adviezen. Daardoor werd ik niet alleen fysiek, maar ook mentaal sterker.

Zo kwam ik uiteindelijk ook op het punt dat ik me durfde aan te melden bij de schuldhulpverlening. Alle schaamte voorbij kwam ik met twee boodschappentassen vol ongeopende post naar het kantoor van de maatschappelijke dienstverlening. Daar hielpen heel lieve mensen me met het ordenen van mijn administratie en kreeg ik een persoonlijke hulpverlener toegewezen: Suzan.

Zij vroeg me hoe mijn leven eruit zou zien als ik straks schuldenvrij was. Het was voor mij ondenkbaar dat ik ooit nog uit deze situatie zou komen, maar door haar vraag was er ineens weer een perspectief! Ik antwoordde dat ik graag ooit weer aan de slag zou willen als maatschappelijk werker. 'Waarom kom je niet bij ons solliciteren?' vroeg Suzan. Ik was stomverbaasd. Met mijn wallen, ongekamde haar en joggingbroek zag ik eruit als een zwerver. En toch zag ze blijkbaar iets in me!

Lees ook op VROUW.nl: Ditte Kuijpens uit Schuldig: Het UWV gelooft me niet

Liefde op het eerste gezicht

Een ander lichtpuntje was dat ik midden in alle ellende, mijn huidige man Francis heb leren kennen. We ontmoetten elkaar in de kerk; het was liefde op het eerste gezicht. Eerst geloofde ik niet dat hij op mij kon vallen, hij was zó knap! Maar al snel merkte ik dat hij anders was dan al die andere mannen en dat hij écht verliefd op me was. Voor het eerst in mijn leven voelde ik me volledig geaccepteerd. Francis begreep ook goed wat ik doormaakte, want zelf had hij ook schulden.

Nadat we getrouwd waren, hebben we ons uiteindelijk samen aangemeld voor een schuldsaneringstraject van drie jaar. We wilden niet lijdzaam afwachten totdat we verder konden met ons leven, maar de schouders eronder zetten en in die drie jaar tijd een nieuwe toekomst opbouwen. Francis is zelfstandig huisschilder geworden en heeft sindsdien geen dag zonder werk gezeten.

Maatschappelijk werker

Ik volgde het advies van Suzan op en kreeg een baan als maatschappelijk werker, zodat ik als ervaringsdeskundige mensen kon helpen met hetzelfde probleem als ik. Zodoende kwam ik ook in contact met de makers van de documentaire Schuldig, die me een halfjaar hebben gevolgd. Het programma werd een hit en ik kreeg zo veel positieve reacties dat ik me realiseerde dat ik mijn allergrootste schande kon omzetten in inspiratie voor anderen.

Anderhalf jaar geleden ben ik mijn eigen coachingsbedrijf gestart en sindsdien zit mijn carrière in de lift. In april ben ik zelfs uitgeroepen tot Freelancer of the Year en behoor ik tot één van de beste zzp’ers van Nederland. Een kroon op mijn werk!

Lees ook op VROUW.nl: Iris (42) is levend standbeeld: In mijn rol voel ik mij veilig

Einde in zicht

Natuurlijk is het jammer dat we van al dat harde werken financieel nog weinig terugzien; we moeten een groot deel van ons inkomen afdragen en over elke boodschap nadenken. Francis heeft vier zoons, die bij hun moeder wonen. Als alle kinderen een weekend bij ons zijn, zijn we dus met zijn zevenen. Een patatje halen met z’n allen is dan al veel geld, laat staan uit eten gaan of op vakantie. Het is daarom heel fijn dat het einde in zicht is.

Ik heb al een hele lijst met dingen die ik wil doen of aanschaffen, zoals een nieuw bed. Francis en ik zijn ook nog steeds niet op huwelijksreis geweest, ook al zijn we al vijf jaar getrouwd. Hopelijk kunnen we over een paar jaar verhuizen naar een huis met een tuin, groot genoeg om familie en vrienden uit te nodigen om te komen eten.

Lees ook op VROUW.nl: Ramona (34) en haar gezin werden uit huis gezet: Mijn vriend wist niets van onze schulden

Kracht

Uiteindelijk wil ik rijk worden. Niet vanwege dat grote huis en die vette auto, maar omdat ik dan niet meer afhankelijk hoef te zijn van de zorgbudgetten van de gemeente. Mijn dochter is nu 13 en weer veel bij ons, al heeft ze het ook naar haar zin in het gezinshuis. Het is mijn droom dat ze later semi-zelfstandig kan wonen in een kleine mantelzorgwoning naast de onze.

Ik ben heel dankbaar dat ik door alles wat ik heb meegemaakt, mijn eigen kracht weer heb teruggevonden. Maar ik wil nooit meer in de situatie komen waarin ik mijn kind geen toekomst kan bieden."

Dit interview is ook te lezen in VROUW magazine (iedere zaterdag bij De Telegraaf).