Nieuws/Vrouw

'Basken, het zijn keurige minimensen, zoals ik'

Maaike Olde Olthof is gescheiden en moeder van dochters Charlie (6) en Puck (9). Deze keer heeft ze het over haar trip naar Baskenland.

Ik kreeg de gruwelijke aanslagen als kind niet van het netvlies. Het waren kidnappers, een stelletje recalcitrante idioten die je vakantie verziekten. Onbewust borrelt de ETA op uit mijn geheugen wanneer ik voor het eerst richting Baskenland vertrek. Er is weinig aanleiding om me onveilig te voelen. 'ETA intimideert nooit op eigen bodem,' appt een vriend snedig vlak voor het boarden.

Lees ook op VROUW.nl: Satcha zit in de schuldsanering, maar is ook succesvol ondernemer

Crematorium

Je verwacht toch heetgebakerde types. Maar op de luchthaven van Bilbao zie ik niemand. Het heeft iets weg van een crematorium, waar de rouwenden net vertrokken zijn. Geen ziel bij de overige bagagebanden, alles is leeg. Aan de bedeesdheid van de taxichauffeur is ook niks Spaans.

Onderweg razen aangeharkte paden, glooiende heuvels en boerenhuizen aan me voorbij, er is nauwelijks geluid op straat. In de stad ontbreken bakfietsouders, hardlopers en licht ontvlambare jongeren op scooters. Het is alsof er alleen een nette middenklasse bestaat. De enige zwerver in de stad is de goedgeklede schizofrene man die een sigaretje bietst. Subculturen gedijen niet in Bilbao.

Schoenenwinkels wel, die zijn er in overvloed. Ze hebben een breed assortiment, vooral in mijn schoenmaat: 36. Ik ben in mijn nopjes want ik hoef hier nergens op mijn tenen voor de spiegel te staan en in de rij voor de bar ben ik meteen aan de beurt.

Lees ook op VROUW.nl: Wilma is vuilnisvrouw: Collega’s moeten wennen aan die lange gelakte nagels

Geen haast

Niemand die er door rood loopt, ook al is er geen auto te bekennen. Alles op z’n dooie gemak, haast kent men niet. Aan de taal valt werkelijk geen touw vast te knopen, de x-en vliegen je om de oren. De mensen ratelen in winkels en café’s bij binnenkomst in rap Baskisch tegen me. Bij mijn reisgenoot proberen ze het niet eens. Ik snap het wel, zij is een boomlange Nederlandse en van ons twee ben ik de Bask. Een pygmee met kleine voeten, gek op heuvels en nette parkjes.

Is dit nu het gebied waar ze moordenaars creëren?! Hoe dan? Waarom? Uit verveling? Ik begin ernstig aan de ETA te twijfelen. Alle toeristen komen naar Bilbao voor het Guggenheim-museum, dat -afgezien van het architectonische hoogstandje- weinig tentoon te stellen heeft en me zelfs een beetje tegenvalt. Of is het omdat je alleen hier die logge, luide mensenmassa ziet?

Lees ook op VROUW.nl: Iris (42) is levend standbeeld: In mijn rol voel ik me veilig

Toeristenfeiten

Na de bedeesde Basken word je bij het Guggenheim met de neus op de toeristenfeiten gedrukt. De "snackconsument", afvinkend, selfies makend, is rusteloos en oppervlakkig. Hij koopt een souvenir in de giftshop, heeft een Insta-moment in het museumcafé en haalt koffie bij Starbucks terwijl je honderd meter verderop de beste espresso in town drinkt.

In een bar waar de oma’s arm in arm in het vensterraam zitten en uitkijken op een park waar een man een trap schoonspuit. Een park waar geen tiener het ooit waagt een blikje Redbull op de grond te gooien. Basken, het zijn keurige minimensen, zoals ik. Met een goed hart, opgeruimde geest en een kast vol schoenen.

Morgen verlaten we Bilbao. Thuis kan ik weer op mijn tenen staan, word ik over het hoofd gezien en ontdek ik slechts mijn kruin in de restaurantspiegels. Hier in onze hotelbar, nippend aan een cocktail, kijken we de laatste avond naar het CNN-nieuws: de ETA heeft zich vandaag officieel opgeheven. Toeval? Bestaat niet.

De column van Maaike Olde Olthof is ook te lezen in VROUW magazine (iedere zaterdag bij De Telegraaf).