Nieuws/Vrouw

Daphne Deckers

'Je óuders gingen op vakantie, en jij mocht mee - bij gratie Gods'

Schrijfster/presentatrice Daphne Deckers geeft haar kijk op het leven. Deze keer heeft ze het over hoe zij de vakanties in Italië als kind beleefde.

Lees ook: ’Mijn Italiaanse schoonmoeder had een negatieve invloed op ons huwelijk’

Een groot deel van mijn jeugd studeerde mijn moeder kunstgeschiedenis, en toen zij midden in de Etrusken en de klassieke Romeinen zat, hadden mijn broer en ik net zomervakantie. Dus daar gingen we: caravan achter de auto en op naar Ravenna, naar Florence, naar Tarquinia en natuurlijk naar Rome. Want al die mozaïeken en fresco’s moest mijn moeder gezien hebben. En wij? Wij iets minder. Zeg maar: helemaal niet.

Groot openluchtmuseum

Ik zat destijds aan het einde van de lagere school, en wanneer je op zo’n leeftijd van het strand wordt geplukt om eens fijn naar het Forum Romanum te gaan, heb je niet echt una bella giornata, als je begrijpt wat ik bedoel. Maar in die tijd waren de kinderen nog lang niet de baas over de bestemming; je óuders gingen op vakantie, en jij mocht mee – bij gratie Gods, en bij gratie van je mond houden.

Bekijk ook: Afke is levend standbeeld: ’Soms knijpen ze in mijn kont’

En zo heb ik het allemaal gezien; al die prachtige plaatsen in Italië, een land dat soms wel één groot openluchtmuseum lijkt, en ik heb er een levenslange liefde voor geschiedenis en de klassieke oudheid aan overgehouden. Ja, in die tijd had ik liever op een luchtbed gelegen, maar later besefte ik hoe mooi het allemaal was – de gestolde ruïnes van Pompeïi, de Geboorte van Venus in Florence, de Thermen van Caracalla bij Rome – en hoe bijzonder dat ik het allemaal als kind al had mogen zien.

Gepassioneerd

Ik ben vaak terug geweest om nog méér van dit land te gaan bekijken. Wie raakt er niet betoverd door Sorrento, Positano en de Amalfi-kust? Het is als vakantievieren in een postkaart. Er is echter één ding waar ik nooit aan heb kunnen wennen, en dat is het ‘temperamentvolle praten’.

Lees ook: Daisy: ’Maarten en ik zijn 8 maanden uit elkaar geweest’

Toen ik als model in Milaan werkte, had ik een Italiaans vriendje dat zei: “Nee, ik schreeuw niet, ik ben een Italiaan – wij praten zo. En een deur dichtgooien is onze manier van een punt achter een zin zetten.” Ehm, oké. Italianen zijn inderdaad gepassioneerd.

Italiaanse keuken

Wat ik als kind van die ene vakantie had onthouden, was dat Italianen naar hun hart grijpen wanneer je spaghetti in stukjes snijdt, en dat ze 1-1-2 bellen wanneer je er ook nog ketchup op doet. Ze hebben toch gelijk? De Italiaanse keuken is een goddelijkheid; die hoef je niet met appelmoes op smaak te brengen. Overal waar je komt, krijg je de heerlijkste antipasti voorgezet: gegrilde aubergine, de beste parmaham, gefrituurde zucchini-bloemen – het houdt niet op.

Lees ook: ’Als ik eerlijk ben, was mijn vakantie een tegenvaller...’

En dan die geurige, ovenverse focaccia. Of spaghetti puttanesca! Het Italiaanse eten, zongerijpt, vol van smaak – daar wordt een mens toch gelukkig van? Ik heb altijd onthouden wat een Amerikaans model tegen me zei toen we samen in Milaan aan het werk waren, en tijdens de lunch een verse pasta kregen voorgezet: Eat your spaghetti to forgetti your regretti. Precies! Genieten van eten is genieten van het leven, en waar kan dat beter dan in Italië?