Nieuws/Vrouw

Maaike Olde Olthof

Over de purser in het vliegtuig: 'Een glimlach zou u beter staan'

Maaike Olde Olthof is gescheiden en moeder van Puck (9) en Charlie (6). Deze keer heeft ze het over haar aanvaring met een stewardess.

Terwijl ik bovenaan de trap mijn jas, handtas en trolley bij elkaar probeer te houden, helpt een andere passagier Charlie met haar handbagage. Gelukkig.

Lees ook: Lucy (73): ’Ik heb betere orgasmes dan ooit’

Onsympathiek

Hier mag je nog via het asfalt naar het vliegtuig lopen en dat vinden mijn dochters geweldig. Het gaat alleen niet zo snel. Ik wacht tot Puck zich ook naar boven heeft gehesen. Als we in willen stappen hoor ik, na één voet aan boord, ineens een schelle stem. "Die moet u wel onder de stoel voor u zetten!" Ze staat links en wijst met haar puntige vinger mijn handtas aan. Het zijn de indrukwekkende wenkbrauwen die me het eerst begroeten. Getekende, dikke lijnen. Het gezicht is sowieso onsympathiek. Verbaasd mompel ik: "Rustig, ik zit nog niet eens."

Lees ook: ’Hoezo infuus? Heeft een kater niet ook gewoon een functie?’

Na een paar minuten hebben we ons genesteld: iPad, kleurboek, stiften en waterflesjes hangen in de zakken voor ons. De tas ligt keurig onder de stoel. De veiligheidsinstructie start en aan de stem te horen is het 'mevrouw wenkbrauw'. "Mama, vind jij haar aardig?" Puck knikt met het voorhoofd richting de stewardess. Ik haal mijn schouders op. "Mwoah… Ik ken haar niet." "Nou", zucht ze, "ze lijkt me dus helemaal niet leuk." Om daar verontschuldigend aan toe te voegen: "Dat andere meisje met die staart wel, hoor."

Lees ook: Carolines man verongelukte met zijn snowboard

Overdreven

Als we om een saucijzenbroodje vragen, moeten we even wachten, net als op het wisselgeld. Prima, want we hebben nog een uur of vijf te gaan. Loes, zo heeft ze zich net via de intercom voorgesteld, is de purser op deze vlucht. Dat verandert de zaak. Het is de purser die na een half uur het broodje komt brengen. "Ik weet niet of het voor u of de kinderen is, maar het is echt VERSCHRIKKELIJK heet. Dat u daar op let." Ze gunt ons geen blik waardig en loopt stoïcijns verder.

Lees ook: ’Ik vind het woord voorgat een absolute belediging voor mijn vagina’

Puck kijkt me met grote ogen aan en vraagt: "Is-ie echt zo erg heet?" Nee. Het saucijzenbroodje is precies goed, de worst lekker warm. "Heel overdreven van haar", concludeert mijn 6-jarige. Puck en ik lachen. Vlak voor de daling loop ik met Charlie naar de wc, ze durft niet alleen omdat ze het geluid van het doortrekken doodeng vindt. Als ik de klapdeur open, hoor ik achter me: "Mevrouw, wilt u óf naar binnen gaan, óf de deur dichtdoen en buiten wachten? Want ik moet namelijk de cockpit in."

Lees ook: ’The Voice Senior maakt duidelijk: Ouderen horen niet achter de geraniums’

Scheetje

Ik ben het zat. "Mevrouw", ik imiteer haar irritante intonatie; schijnvriendelijk en respectloos. "Als u één seconde geduld heeft dan is dat zo gepiept, en even voor de volledigheid: wij, uw passagiers, willen net zo graag thuis zijn als u. Een glimlach zou u beter staan." Ik doe de deur dicht en schuif 'm met een ruk op slot. Zo. Dat zal d'r leren.

Lees ook: ’Geen schuimtaartjurk, geen bruidstaart... Mijn dromen vallen in duigen’

Charlie trekt haar broek naar beneden en duwt haar hoofd tegen mijn knie. We lachen. Het is ook veel te klein voor ons samen. Er komt niets. Neemt ze me nu in de maling? "Hé, ik dacht dat je moest?" "Eh", ze kijkt schalks omhoog, "ik dacht dat ik moest poepen. Maar het was toch een scheetje. Dat heb ik expres gelaten toen we langs die stewardess liepen."

Lees ook: ’Ik wil niet weer het traject in’