25938
Nieuws

Verdriet

De verwikkelingen rond de mislukte overnamepoging van PostNL krijgt steeds meer hoofdstukken. Het verdriet van België, na twee jaar praten met de top van PostNL, is begrijpelijk en roept vele vragen en twijfels op over de opstelling van de Nederlanders in het hele proces.

De prominente en frustrerende rol van minister Kamp lijkt erkende rechten van aandeelhouders van een beursgenoteerde onderneming volledig te ondermijnen. Bij ABN Amro heeft minister Dijsselbloem laten vastleggen dat hij als grootaandeelhouder zijn voorkeursrechten volledig zal gebruiken. Bij PostNL moeten aandeelhouders ervaren dat de minister, zonder aandeelhouder te zijn, zich zwaar in het overnameproces mengt. De nieuwe governance code, die recent nog door minister Kamp in ontvangst werd genomen, geeft regels voor goed ondernemingsbestuur, maar die waren in het geval van PostNL blijkbaar niet voldoende voor de minister.

Overnames zijn een complex proces waarbij in Nederland met enige regelmaat tekortkomingen worden geconstateerd in het bewaken van onafhankelijkheid van de betrokken top (Ten Cate) en beloningen die extreem uitpakken (NXP). De gedetailleerde reconstructie over PostNL in De Tijd roept opnieuw vragen op in dit kader. De discussie over een mogelijk samengaan met Bpost werd, naar nu blijkt, door de ceo van PostNL al in het voorjaar van 2014 geïnitieerd.

Die opening leidde in 2015 tot een serieuze studie met de conclusie (volgens insiders) dat 'de businesscase al vrij snel stond als een huis'. De Belgen maakten zelfs een nieuwe wet om Bpost vrij te maken van directe overheidsinvloed. De toekomst van PostNL in een krimpende postmarkt zou volgens de business case juist baat hebben bij een samengaan met Bpost. Heeft de minister dat wel op waarde geschat?

Vanaf dat moment lijken er meerdere belangen door elkaar te lopen waarbij meer vragen opkomen. Waarom heeft de RvC niet vanaf de eerste serieuze discussies beter gekeken naar de mogelijke consequenties van ongebruikelijke vertrekvergoedingen voor de top van PostNL? Nu zou naar verluid de hoogte van de vertrekvergoedingen - circa 0,2% van de overnameprijs - voor ceo en cfo een obstakel zijn geweest.

Het zou echt beschamend zijn als op die gronden een deal met een 'businesscase die stond als een huis' zou mislukken. In de reconstructie lijkt het erop dat de ceo ook een andere toekomst in gedachten zou hebben gehad. Heeft de voorzitter van de RvC te allen tijde de volstrekte onafhankelijkheid van betrokkenen vastgesteld? Het laatste 'overnamepakket' van Bpost is zelfs niet geopend door PostNL.

Waardoor is de situatie veranderd ten opzichte van 2015 toen de 'business case stond als een huis'? Kunnen aandeelhouders de toekomst van PostNL onder deze leiding nog wel met vertrouwen tegemoet zien?