Nieuws/Binnenland

Echtverbintenis net voor dertigste succesvolst

Trouwen einde oefening

— Steeds meer mensen nemen tot hun veertigste de tijd om te ’oefenen’ voordat ze zich definitief binden, blijkt uit CBS-cijfers. Maar de jarenlange training leidt niet tot minder echtscheidingen. Dertigplus-huwelijken stranden juist vaker.

Sandra vond in Anthony de liefde van haar leven en trouwde met hem omdat het huwelijk in haar leven paste.

Sandra vond in Anthony de liefde van haar leven en trouwde met hem omdat het huwelijk in haar leven paste.

Beeld Werkt

Sandra vond in Anthony de liefde van haar leven en trouwde met hem omdat het huwelijk in haar leven paste.

Sandra vond in Anthony de liefde van haar leven en trouwde met hem omdat het huwelijk in haar leven paste.

Beeld Werkt

De Tilburgse Sandra van der Meijs kreeg een zoon, nam zes jaar later afscheid van diens vader en dacht in de tussenliggende tijd geen moment aan trouwen. Tot ze Anthony leerde kennen.

Op de Tafelberg in Zuid-Afrika vroeg hij Sandra ten huwelijk. Ze besloten het groots en meeslepend aan te pakken met een kleine honderd gasten, een groot landgoed, een oldtimer en een fotograaf die alles vastlegde. Sandra trouwde afgelopen zomer niet vanwege tradities of uit plichtsgevoel, maar omdat het huwelijk – op 42-jarige leeftijd – wél in haar leven paste.

Ze is niet de enige. Steeds minder mensen trouwen voor hun veertigste, blijkt vandaag uit cbs-cijfers. Veertig jaar geleden, in 1976, waren bijna alle mannen en vrouwen van dertig jaar getrouwd. Sindsdien is het huwelijk op die leeftijd steeds minder gebruikelijk: inmiddels staat de teller op 31 procent.

Trouwen is allang geen verplichting meer, vertelt UvA-hoogleraar sociale demografie Jan Latten. Het is eerder een bevestiging achteraf. „We willen fouten maken voordat we ons definitief binden. Trouwen is geen verplichting meer om te mogen beginnen aan een huis en kinderen, maar een manier om te laten zien dat je de ware liefde hebt gevonden. We bezitten eerder een rijtjeshuis en kinderen dan dat we een trouwboekje hebben.”

Weddingplanner Vivian ter Huurne herkent dat beeld. Bijna de helft van alle stellen die ze dit jaar hielp bij het organiseren van hun huwelijk was boven of rond de veertig. Een deel had ook al kinderen. Door te trouwen worden ze ook qua naam één gezin.

Het gevolg van het vrijblijvende huwelijk is dat Nederland steeds meer ongehuwden telt: er trouwen niet alleen minder mensen, ze doen dat ook later en scheiden vaker. Met name dat laatste is opvallend. De gangbare theorie was jarenlang dat wie een huwelijk op latere leeftijd aanging, meer kans van slagen zou hebben. Die stellen zijn over het algemeen volwassener en staan er economisch beter voor. Dat was althans het vermoeden.

Maar dat is onzin, zo bleek vorig jaar uit onderzoek van de Amerikaanse socioloog Nicholas Wolfinger. De meest succesvolle huwelijken zijn die tussen de koppels die trouwen aan het eind van de leeftijd tussen de twintig en dertig jaar. Na het 32e levensjaar neemt de kans om uiteindelijk te scheiden ieder jaar met vijf procent toe – al blijkt uit het onderzoek niet waarom. Eén van de theorieën is dat degenen die laat in het huwelijksbootje stappen, niet de drang voelen aan maatschappelijke verwachtingen te voldoen.

Wie een positievere bril op heeft, kijkt naar de CBS-cijfers en constateert dat mensen tegenwoordig trouwen omdat ze in elk geval op dit moment denken goed bij elkaar te passen. Ruim twee derde van de stellen zegt het huwelijk te zien als de bevestiging van hun liefde. Een niet onbelangrijk uitgangspunt voor een huwelijk.

Een opvallend detail is dat bijna veertig procent van de twintig- tot negentwintigjarige mannen aangeeft te trouwen omdat hun partner dat wil. Vrouwen noemen deze reden zelden. Zij wijzen dan vooral op het romantische aspect van de bruiloft: het feestje en de sprookjesachtige witte jurk.

Een herkenbaar fenomeen voor Rachelle Eikelenboom (25). Zij wil graag de perfecte dag en haar vriend voldoet graag aan dat verlangen. Julian gaat nog een stap verder. Hij heeft besloten de familienaam van zijn vriendin over te nemen. Zo maakt hij voor zijn gevoel echt onderdeel uit van de familie waar hij op zijn zeventiende kwam inwonen op de slaapkamer van Rachelle. Zij begrijpt die keuze. „Zo zijn we ook qua naam één familie.”