Nieuws/Binnenland

Kringen

Frédérique

De Telegraaf

Lezend over de brutale vogels die de Nederlandse steden terroriseren, denk ik onmiddellijk aan Frédérique.

De Telegraaf

Dit behoeft enige uitleg, mag ik aannemen. En als je er geen behoefte aan hebt, dan krijg je ’m toch omdat ik zelf lekker bepaal wat er in dit hoekje van de krant wordt gepubliceerd: Frédérique is een kraai op een golfbaan die ik frequenteer.

Nee, niet meteen afhaken nu, ik zal je niet vermoeien met mijn verrichtingen als golfer, ze lijken toch nergens meer op en bovendien vertolkt Frédérique ditmaal de hoofdrol, hoewel ze niet eens weet dat ze Frédérique heet.

Ik weet zelf trouwens niet eens of Frédérique wel een vrouwtje is.

Maar goed, dat laten we zo.

Ik heb die kraai Frédérique genoemd omdat zij mij met haar spectaculaire roofgedrag deed denken aan een vroegere vriendin met die naam, wier voortplantingsdriften helaas volledig in de schaduw van haar eetlust stonden. Toen zij mij na ons laatste gevalletje minnespel, of wat daarvoor door moest gaan, vroeg hoe ik het had gevonden, deed ik wat tegenwoordig ook wel een Chantal Janzentje wordt genoemd. „Wat kun jij eten, zeg”, antwoordde ik. Het zal je niet verbazen dat het naspel daarna werd overgeslagen en wij elkaar sindsdien alleen nog af en toe bij de Jumbo tegenkomen, altijd op de afdeling levensmiddelen.

Ik zweer het je: mijn koelkast ging steeds leeg.

Welnu, Frédérique de kraai is dus ook zo, met dien verstande dat zij niet mijn koelkast leegrooft, maar mijn golftas op de momenten dat ik die onbeheerd achterlaat. De golfbaan is de biotoop van Frédérique en zij heeft er een aparte overlevingsstrategie ontwikkeld, met veel aandacht voor het openritsen van golfbags, waarin negen van de tien keer iets te eten zit. Ik heb wel eens van een afstandje toe staan kijken hoe Frédérique dat doet: met haar snavel, waarin een onvoorstelbare kracht schuilt. De snelheid waarmee zij die rits van boven tot onder opentrekt, of van onder tot boven, is bewonderenswaardig.

Daar gáán mijn boterhammen met Old Amsterdam dan.

Elders zijn het vooral meeuwen, las ik in De Telegraaf van maandag. Ze trekken de vuilniszakken in alle steden van het land open, en pikken inmiddels zelfs stukken worst uit de handen van niets vermoedende oude dames en ijsjes uit de handjes van niets vermoedende kinderen. Vooral dankzij de steeds meer toenemende urbanisering van Nederland vormen zij, net als kraaien als Frédérique, een steeds groter maatschappelijk probleem. Al zorgen zij vaak ook voor vermaak. Bij mijn favoriete viswinkel, bijvoorbeeld, strijkt iedere ochtend om vijf voor negen een grote, sterke zilvermeeuw krijsend neer in het besef dat de winkel vijf minuten later zal opengaan. Hij houdt daar verder de hele dag wacht omdat ’ie weet dat de klanten hem af en toe wat te eten zullen gunnen.

Zal The Birds van Alfred Hitchcock, de beroemde horrorfilm uit 1963 naar een verhaal van Daphne du Maurier waarin meeuwen en kraaien de macht grijpen, ooit werkelijkheid worden?

Zeg het maar, Frédérique!

Bekijk meer van