2630529
Binnenland

’Kennissen die niet werken, zitten ruimer dan ik’

’Ik hou 1,95 euro per dag over voor eten’

Martin Koehorst: „Ik heb kennissen die niet werken, maar die zitten ruimer dan ik. Waarom werk ik nog, denk ik dan.”

Martin Koehorst: „Ik heb kennissen die niet werken, maar die zitten ruimer dan ik. Waarom werk ik nog, denk ik dan.”

Amsterdam - Martin Koehorst (36) verdient als vader van drie kinderen nog wat meer dan de armoedegrens die het SCP hanteert. Maar rondkomen is ontzettend lastig, vertelt hij. „Ik doe ontzettend mijn best om uit de schulden te blijven. Maar de batterij raakt op. Ik wil graag rekeningen betalen, maar het lukt niet.”

Martin Koehorst: „Ik heb kennissen die niet werken, maar die zitten ruimer dan ik. Waarom werk ik nog, denk ik dan.”

Martin Koehorst: „Ik heb kennissen die niet werken, maar die zitten ruimer dan ik. Waarom werk ik nog, denk ik dan.”

Na een scheiding zat hij met een huis met een dure hypotheek en levensverzekering. Tegelijk kwam daar de alimentatie om de hoek kijken. Tel daarbij op de zorgverzekeringen voor hem en de kids, een autootje om naar het werk te komen, internet en telefoon. „Ik hou 1,95 euro per dag voor eten over. Soms moet ik de keuze maken tussen een rekening betalen en eten.”

Vandaag blijkt dat bijna vijf procent van de werkenden onder de armoedegrens van het Sociaal en Cultureel Planbureau (SCP) leeft, waarvoor het ’niet-veel-maar-toereikend-criterium’ geldt: voor een alleenstaande komt dat uit op 1063 euro per maand, voor bijvoorbeeld een paar met twee kinderen op 2000 euro.

Wat stel je dan nog voor?

Op toeslagen maakt Martin Koehorst geen kans, want hij verdient te veel. Bezuinigen heeft hij gedaan. Hij heeft zelfs een budgetcursus gevolgd bij de gemeente Hollandse Kroon in de kop van Noord-Holland. Soms verkoopt Koehorst meubels om dingen te betalen. Een dure beurt bij de tandarts slaat hij over. „Ik heb kennissen die niet werken, maar die zitten ruimer dan ik. Waarom werk ik nog, denk ik dan. Maar wat stel je dan nog voor?”

Vanaf november is zijn huis eindelijk verkocht. Dat scheelt iets, maar tegelijk komt hij niet voor de schaarse sociale huurwoningen in aanmerking zonder urgentieverklaring. En particulier huren is te duur. Dus wordt het wonen in een caravan voor Koehorst. Hij baalt ervan, maar nog erger vindt hij dat hij zijn kinderen weinig kan geven. „Vakantie? Nee, dat kan niet. Zelfs iets simpels als een ijsje kopen is er niet bij. Dat zijn emotionele dingen.”