Nieuws/Vrouw

Bibian ging van maat 52 naar maat 36

Brigitte van de Veen

Van maat 52 naar maat 36: Bibian Visser (43) lukte het dankzij een maagverkleining. Toch hoopt ze dat mensen de focus niet alleen op de uiterlijke veranderingen leggen. Mentaal deden de vele ups en downs rondom de operatie namelijk veel meer met haar.

Brigitte van de Veen

"Vroeger vond ik het heerlijk om naar voor- en nafoto’s te kijken van mensen die extreem veel waren afgevallen. Dan droomde ik weg bij het idee dat ik zelf ooit bij de Zara zou kunnen shoppen. Nu is die droom realiteit geworden. En eerlijk is eerlijk, het geeft nog steeds een kick als ik een jurkje met maat 36 uit het rek kan pakken. Maar dat ik nu met gemak een stuk kan joggen, doet me veel meer.

Lees nu ook op Vrouw.nl: Lieve Sabine: ’Mijn man wil een trio’

Complicaties

Daarom hoop ik dat mensen verder kijken dan alleen de uiterlijke metamorfose. Je ziet op een foto niet het pad dat ik heb afgelegd: enerzijds de dromen, de nieuwe plannen, de betere gezondheid, de mooie complimenten. Anderzijds de minder leuke opmerkingen en fysieke complicaties.

Omdat ik die kant van het verhaal zelf erg gemist heb tijdens het traject, heb ik twee boeken geschreven. In Een maagverkleining, en dan? deel ik mijn persoonlijke verhaal en dat van lotgenoten en deskundigen. En met het invulboek Dagboek van mijn maagverkleiningstraject kunnen mensen die zelf ook zo’n operatie ondergaan al hun gedachten, gevoelens en mijlpalen opschrijven.

Gefocust

Ik heb namelijk ervaren dat je van zo’n ingrijpende fase heel veel vergeet. Wanneer zat ik voor het eerst onder de 100 kilo? Hoe voelde ik me toen? Ik kan het me gewoon niet meer herinneren, en dat vind ik zonde. In het begin was ik zelf ook vooral gefocust op het gewichtsverlies. Je legt de lat voor het afvallen steeds hoger en wordt daarin een soort rupsje-nooit-genoeg. Maar er is veel meer dan dat.

Naast de ups van het afvallen, waren er ook downs. Ik kreeg bijvoorbeeld last van galstenen en een alvleesklierontsteking, waardoor mijn galblaas met spoed verwijderd moest worden. En onder invloed van een tijdelijk verstoorde hormoonbalans, lage bloedsuikerissues en moeheid was ik soms bloed chagrijnig - voor mijn omgeving niet altijd even leuk. Mijn man probeerde me wel te steunen, maar hij begreep niet altijd wat ik doormaakte. Af en toe liep ik echt met mijn ziel onder mijn arm.

Lees nu ook op Vrouw.nl: Niet wéér die herfstdip

Fatshaming

Daarom was het ook best pijnlijk als mensen negatieve opmerkingen maakten. Ik was van tevoren ruim tevreden geweest als ik zou uitkomen op 80 kilo, maar ik ging als een trein richting de 60. Dan zeiden sommigen: 'Je wordt nu wel heel erg mager', of 'Je eet veel te weinig.' Terwijl ik er ook niets aan kon doen dat ik verder afviel.

Ik heb fatshaming meegemaakt, maar nu stond ik opeens aan de andere kant, best gek. In het dagboek heb ik dus - naast ruimte voor de leukste complimenten, want die waren er gelukkig in overvloed - ook ruimte gemaakt om op te schrijven wat de raarste dingen zijn die tegen je worden gezegd.

Zoon

Wat ik veel gehoord heb, is dat een maagverkleining 'de makkelijke weg' is. Ik begrijp dat ergens wel, omdat de mensen die dat soort dingen zeggen vaak zelf niet weten hoe het is om elk dieet geprobeerd te hebben, zonder (blijvend) resultaat. Hoe wanhopig je kunt worden van lijnen en weer aankomen. Om niet met je zoon naar het zwembad te durven, omdat je je schaamt tussen al die slanke vrouwen in bikini.

Naast het feit dat obees zijn natuurlijk niet gezond is, was dat laatste voor mij uiteindelijk de reden om na jarenlang dubben toch voor een operatie te kiezen. Ik voelde me schuldig tegenover mijn man en zoon. Ik had het gevoel dat ik hen te kort deed, omdat ik bepaalde situaties uit schaamte ging vermijden.

Lees nu ook op Vrouw.nl: Vivian Reijs: Mijn hormonen zijn eindelijk in balans

Leukere moeder

Toen ik op een gegeven moment op vakantie in een bloedheet Italië in mijn eentje in het vakantiehuisje zat te mokken, terwijl mijn man en zoontje in de zon bij het zwembad aan het spelen waren, heb ik uiteindelijk de knoop doorgehakt. Ik denk dat ik nu een leukere moeder ben.

Dat ik mijn verhaal zo openlijk deel, voelt kwetsbaar. Maar ik doe het niet om te laten zien wat een succes mijn operatie was. Ik realiseer me heel goed dat ik over een tijdje ook weer zwaarder kan worden. Een maagverkleining is geen garantie op een slank figuur, ik zal de rest van mijn leven moeten blijven letten op wat ik eet en er blijft altijd een kans op complicaties, zelfs jaren na de operatie. Het draait om keuzes maken, maar dit geldt natuurlijk voor iedereen die op gewicht wil blijven.

Ouder hoofd

Ik vind mezelf ook niet per se mooier geworden: ik heb voor mijn gevoel bijvoorbeeld een ouder hoofd gekregen, een bolle toet oogt jonger. Bovendien blijf ik diep van binnen altijd een beetje die vrouw met maat 52. Als ik in een tijdschrift een artikel zie met de kop: 'In 10 stappen naar een bikinibody', denk ik nog steeds: 'Dat moet ik lezen.'

Hoewel het heerlijk was om die eeuwige tuniek eindelijk ritueel te kunnen verbranden, was dat maar een klein onderdeel van een lang traject, dat mentaal niet altijd makkelijk was. Ik weet nu dat je voor een maagverkleining stevig in je schoenen moet staan. Tegen iedereen die de operatie overweegt, wil ik dan ook zeggen: 'Je kiest niet de makkelijke weg, je bent juist dapper!'

Lees nu ook op Vrouw.nl: Als je niet kunt eten en drinken... ’Ik spuug het allemaal uit’