Nieuws/Columns

Column Hart & Ziel

Een onvergetelijk treinreisje

Van de week bijna in de verkeerde trein gestapt. Moment in de war, kwam juist op tijd goed.

Een treincoupé blijkt, net als de krant, een spiegel van de samenleving. Er worden verhalen verteld, meningen geuit en standpunten ingenomen. Als verwoed treinreiziger met speciale aandacht voor de wereld om zich heen, zie en hoor ik daar soms hoe over maatschappelijke ontwikkelingen gedacht wordt.

Af en toe lijkt de treincoupé ook wel een dokterswachtkamer. De ernstigste ziekten en ellendigste kwalen komen voorbij, en uitgebreid wordt uit de doeken gedaan hoe het met de patiënten gaat.

„Mijn schoonmoeder…”, hoorde ik vanaf de bank schuin tegenover me, „is helemaal de kluts kwijt.” ’Ach, gossie!’ „Ja, alzheimer, dementie. Laatst belde het verpleeghuis ons met de mededeling dat moeder vermist werd. Twintig minuten later kwam er opnieuw een telefoontje, juist toen wij in de auto wilden stappen om ernaartoe te rijden. Ze was terecht! Door de politie thuis gebracht. Moeder was gaan dwalen, in de buurt. Op zoek naar haar huis. Toch ontluisterend?!” Er klonken instemmende geluiden. „Ja, vreselijk. Laat ons dat later bespaard blijven.”

Dementie is een angst die veel mensen delen. Bijna tachtig procent van de Nederlanders is bevreesd dement te worden. Het beeld dat heerst is veelal gebaseerd op het eindstadium, zeggen deskundigen.

Druk in gesprek waren ze, de vier vriendinnen die in de trein op weg waren naar Alkmaar. Gezellig samen dagje uit. Vierzitsplek in de eerste klas hadden ze bemachtigd en zaten er genoeglijk bij. De trein reed weg bij het station, buiten flakkerde een nazomerzonnetje.

Hun tegendraadse parfums bedwelmden de treincoupé, Trudy haalde een zak met chocoladewafels tevoorschijn, evenals bekertjes en een thermoskan vol even tevoren gezette koffie. „Ik hoorde van een oude man bij ons in de straat dat hij brand had veroorzaakt in huis. Hij dacht dat het tafeltje met boodschappen het fornuis was. Hij stond naakt in de keuken. Het vuur kon gelukkig op tijd worden gedoofd.”

„Maar ze hebben nu toch iets tegen alzheimer gevonden: een bloedtest!”

„O ja?” Zes paar ogen richtten zich tot Ankie. „Wat goed!”, klonk het tussen het koekjesgeknabbel door. „Ja. Ze kunnen er alzheimer mee voorspellen.” „Maar”, zei een schrandere ander: „Heb je daar dan wat aan als je al dement bent?” „Nou, dan zullen ze de oplossing wel snel hebben, toch?”

Dát is dus precies wat er mis is met de recente aankondiging van deze alzheimer-voorspellingstest. De eiwittest zou er binnen een jaar kunnen zijn, aldus de nieuwe hoogleraar Neurochemie Charlotte Teunissen van het Amsterdam UMC. Stomend van euforie kondigde het ziekenhuis de ontwikkeling aan, met woorden als dat de genezing van alzheimer „een stap dichterbij” komt. Waarom doen ziekenhuizen dat toch? En laten goede onderzoekers dit toe? Het zet mensen op het verkeerde been.

Want deze bewering klopt gewoon niet: het onderzoek naar de genezing van de ziekte van Alzheimer vlot helaas al jaren niet.

Mail r.steenhorst@telegraaf.nl

Twitter @ReneSteenhorst

Bekijk meer van