Nieuws/Vrouw

Catherine blies 72 kaarsjes uit: Wat een vrijheid!

Een week geleden werd Catherine Keyl 72 jaar. "En ja, ik ben een beetje kinderachtig. Ik vind het nog steeds leuk. Ben dankbaar voor de lieve wensen, de cadeautjes. Er blijft zich een vreemd soort opwinding van me meester maken."

"Tussen de vele wensen zat ook de vraag of het erg was om oud te worden. En dit was mijn antwoord:

VRIJHEID

'Ik ben ouder geworden maar ook vriendelijker, minder kritisch op mezelf, ik ben nu m’n eigen vriend. Ik heb zoveel lieve mensen deze wereld te vroeg zien verlaten. Voordat ze begrepen wat een vrijheid je hebt als je ouder wordt. Wie kan het wat schelen of ik op de computer bezig ben tot 4 uur ’s ochtends? Ik dans met mezelf op die geweldige liedjes van vroeger en als ik tegelijkertijd wil huilen om een verloren liefde, dan doe ik dat.

Ik ga lekker over het strand lopen, in een zwempak dat wat strak zit over mijn vetrolletjes en waarvan de mensen zeggen dat het eigenlijk niet meer kan op mijn leeftijd. Ik duik met overgave de golven in als ik daar zin in heb. Het kan me niks schelen dat de jetset met medelijden naar me kijkt. Zij zullen ook oud worden. Ik weet wel dat ik soms vergeetachtig ben. Maar ja, sommige dingen in het leven kun je beter vergeten. Bovendien, de belangrijke dingen onthoud ik wel.'

'Mijn kind (3) luistert niet. Gewoon. Echt. Niet.

POSITIEVE KANTEN

Er is veel te weinig aandacht voor de enorme positieve kanten van het ouder worden. Niet dat ik nu super-zelfverzekerd ben, maar wel dat ik steeds vaker denk: 'Wat kan het mij eigenlijk schelen wat de wereld ervan vindt?' Er zijn mensen die dat 'loslaten' noemen, je niet meer om alles druk maken, en zeker niet over dingen waar je toch niets aan kunt veranderen. Het grappige is dat het ook nog tot betere resultaten leidt.

Laat ik een voorbeeld noemen. Een paar weken geleden ging ik naar Simone Kleinsma’s programma over Annie M.G. Schmidt (wat een geweldige voorstelling trouwens, ik heb in geen jaren zoiets goeds gezien!). Maar omdat de theatertoer al een jaar liep, dacht ik dat er geen pers zou zijn. Ik deed dus een leuk jurkje aan (lees: makkelijk zittend), een panty met veel denier (want ik vond het nogal koud) en platte schoenen (vanwege hielspoor).

Deel 1: 'Afscheid nemen van oma is moeilijk, we moeten allebei huilen

DRIE CHAMPAGNEGLAZEN

En wat gebeurt er? Nog nooit heeft er iets positiefs over mijn kleding in De Bladen gestaan, sterker nog, ik word alleen maar afgezeken. En nu word ik plotseling beloond met drie champagneglazen in Weekblad Privé! Ik wist niet wat me overkwam.

Zou het hele leven zo werken als met die kleren, dat als je je er minder druk om maakt je meer resultaat hebt? In ieder geval maakt het feit dat ik ouder ben en denk: 'Wie doet me wat?', dat ik heel wat relaxter in het leven sta."