Nieuws/Vrouw

Saskia’s dochter Amy (10) zit al maanden thuis

Al vanaf haar geboorte had Saskia (37) het idee dat er iets 'anders' aan haar dochter was. Amy (inmiddels 10) kon zich enorm overstrekken en bewoog stoterig met haar armen en benen. Er bleek dan ook meer aan de hand. Amy zit inmiddels al maanden thuis vanwege angsten door autisme. Saskia weet zich geen raad meer.

"Toen Amy ouder werd vertoonde ze steeds meer apart gedrag. Ze was heel snel met praten, lezen en onthouden van dingen zoals nummerborden. Als we ergens reden, wist zij altijd als enige of we daar al eerder waren geweest. En toen ze 3,5 was ontwikkelde ze een fascinatie voor de dood. De uitvaart van een kennis had haar getriggerd.

HOOGBEGAAFD

Soms begon ze uit het niets vragen te stellen. 'Als ik dood ga, wie draagt dan mijn kist?' vroeg ze dan. Het werd zelfs zo erg dat ze een keer van de kleuterschool kwam met een knutselwerkje en zei: 'Zet die maar naast mijn bed mama, dan heb je iets om aan te denken als ik dood ben.'

Ik gruwelde van die vragen en vroeg raad bij het consultatiebureau. Dat stuurde ons door naar een psycholoog die vermoedde dat Amy waarschijnlijk hoogbegaafd is. Na een test bleek dat te kloppen. Ze kreeg vervolgens meer werk op school, waardoor ze zich niet zo zou vervelen.

ANGSTEN

Ze begon echter ook angsten te krijgen. Zo was ze heel bang om familie kwijt te raken en zwemles was een regelrechte hel voor haar. Spetters in het gezicht zorgden al voor een paniekaanval, dus deed ze meer dan twee jaar over haar A-diploma. B heb ik haar maar bespaard.

Als ze uit school kwam was er geen land met haar te bezeilen. Ze was verschrikkelijk druk, brutaal en had woedeaanvallen, maar als we dan vroegen wat er aan de hand was kon ze geen verklaring geven. Het enige wat ze zei was dat ze een 'vol hoofd' had.

Een trekkerige winterhuid? Smeer met olie

ME

Dat zorgde ervoor dat ze extreem moe was. Ik werd dikwijls gebeld door school of ik haar kon komen halen omdat ze erg wit zag en vreselijk moe oogde. Zelf klaagde ze ook vaak, maar ik weet het aan mijzelf: ik heb ME en slaap daarom vaak en veel. Ik geloofde dat ze dat oppikte en daarom ook vaak zei dat ze moe was.

Op een middag genoot mijn dochter van een lolly toen ze zich plots verslikte in haar eigen speeksel. Daar schrok ze zo erg van, dat ze niet meer wilde eten. We zagen het een paar dagen aan, maar ze begon af te vallen. Uiteindelijk belandden we via de huisarts bij psychiatrische hulp. Er werd een angststoornis bij haar geconstateerd."

SCHEIDING

Door alle sores waren de vader van Amy en ik uit elkaar gegroeid. Ik vroeg een scheiding aan en verhuisde met mijn dochter naar mijn vader. Mijn dochter moest daar naar een nieuwe school; een moeilijke beslissing, maar ze deed het in het begin fantastisch.

Alleen kwamen na niet al te lange tijd haar angsten weer om de hoek kijken. Na wéér psychische hulp werd de diagnose autisme gesteld. Mijn ex-man en ik kregen daarover een cursus van drie ochtenden. Op die ochtenden vielen alle puzzelstukjes rondom haar gedrag op zijn plek.

NARE VERHALEN

Ergens was dat een opluchting. Ik hoopte dat er snel een plan van aanpak kon worden opgesteld zodat mijn dochter, haar vader en ik erover konden leren. Zover kwam het helaas niet, want ruim vier weken na de diagnose kwam mijn dochter totaal vast te zitten in haar wereld vol angsten.

Omdat andere kinderen nare verhalen vertelden over hun thuissituatie, durfde ze opeens niet meer naar school. Ze was doodsbang als ik wegging; bang dat mij iets zou gebeuren. We probeerden het wel, op allerlei manieren.

Geen baan door gezichtstattoo... Eigen schuld dikke bult?

SCHREEUWEN EN KRIJSEN

Ik heb momenten gehad waarop ik Amy naar school bracht en gauw naar de auto rende, terwijl ik haar hoorde schreeuwen en krijsen. Zat ik even later met een doodsbang kind naast me in de auto weer naar huis.

Het ergste was dat mijn dochter zichzelf de schuld gaf en ontroostbaar was. Ze noemde zichzelf dom en schreeuwde dat ze dood wilde. Het putte me volledig uit. Ik was nu een alleenstaande moeder met een chronische ziekte die 24/7 met haar kind tegen zich aangeplakt zat. Ze sliep met me, ze wilde weten waar ik was en hoe lang, ze zat op de trap te wachten als ik op de wc zat en even tien minuten met de hond wandelen kon evenmin.

FRANKRIJK

Op school kwamen we niet veel verder. De begeleider van de psychische instelling kwam bij mijn vader thuis om te praten. Er werd mensen van de ambulante spoedhulp ingeschakeld, die vier weken langskwamen om te observeren wat er speelde.

De conclusie was dat ik met mijn dochter opgenomen moest worden, zodat mijn dochter in die instelling geleerd zou worden hoe ze zonder mij dingen kan doen. Het leek mij een prima idee, ware het niet dat ik zelf naar Frankrijk moest rijden met boodschappen voor een week. Voor mij , vanwege de ME, een onmogelijke opgave.

AFGEWEZEN

Daarom werd een instelling in het oosten van het land voorgesteld, die ons 'zeker' zouden kunnen helpen. Vol vertrouwen werden we aangemeld, maar al na één blik op het dossier werden we net zo hard weer afgewezen. De zaak was te ingewikkeld; voor echte psychische hulp moesten we toch ergens anders zijn. Een flinke tegenvaller en inmiddels waren we een half jaar verder.

Ook vervolgafspraken haalden niets uit. Bij de eerste afspraak in het nieuwe schooljaar kwamen de leerplichtambtenaar en begeleider die erbij moesten zijn zelfs gewoon niet opdagen! Het gaf mij het gevoel alsof onze dochter er niet toe deed. Tot op heden is zij nog steeds niet naar school geweest en wijkt zij niet van mijn zijde. Ze is enorm geïsoleerd.

PIJN

Ondertussen hebben we twee intakegesprekken gehad bij een instelling en moeten we wachten tot er plek is. Dit zou weleens volgend jaar kunnen worden, wat betekent dat mijn dochter dan al één jaar volledig thuis zit. Dat doet mij verschrikkelijk pijn.

Ze hoort buiten te spelen, vrienden te hebben en dingen te leren op school. Iedere dag vraagt ze wanneer ze hulp krijgt. Ik zeg haar dan maar dat dat snel zal gebeuren, maar geloof er zelf ook niet echt meer in.

THUISSCHOLING

Met de lange wachttijden wordt mijn dochter steeds geïsoleerder. Van school hoor ik niets meer. Ik had verwacht dat er veel meer aandacht voor zou zijn voor kinderen die thuis zitten, maar er wordt helemaal niets aangeboden.

Ik ben zelf maar aan de slag gegaan met thuisscholing en duim ondertussen dat ze binnenkort eindelijk aan de beurt is voor een plek op speciaal onderwijs en psychische hulp, zodat ze weer onder de mensen leert zijn.

THUIS

Wat mij frustreert is dat er zo weinig plekken zijn voor kinderen die psychisch iets mankeren. Je kunt toch niet zomaar zeggen tegen een kind met autisme: 'Blijf jij maar thuis?' Dat gebeurt nu wel.

Over de middelbare school durf ik nog niet eens na te denken. Ze zou nu in groep 7 zitten, maar het missen van school gaat er zeer waarschijnlijk voor zorgen dat ze blijft zitten. Het heeft mij volledig uitgeput, maar ik blijf vechten voor mijn dochter!"