Nieuws/Binnenland
2864480
Binnenland

Vader leerde Fardad dat hij ’te gast’ is en dus moet helpen

Redder brugdrama: ’Ik riep: ik red het niet!’

Het brugdrama (achtergrond) en rechts Fardad Sheik-Olya naast zijn vader, die inmiddels is overleden maar hem wijze raad gaf.

Het brugdrama (achtergrond) en rechts Fardad Sheik-Olya naast zijn vader, die inmiddels is overleden maar hem wijze raad gaf.

ZAANDAM - Het water is ijskoud, het risico groot. Toch twijfelt Fardad Sheik-Olya (41) geen moment als hij een oudere man, die aan de rand van een brug bungelt, naar beneden ziet vallen in Zaandam. „Ik ben altijd zo opgevoed: je bent hier te gast, dus je moet mensen helpen.”

Het brugdrama (achtergrond) en rechts Fardad Sheik-Olya naast zijn vader, die inmiddels is overleden maar hem wijze raad gaf.

Het brugdrama (achtergrond) en rechts Fardad Sheik-Olya naast zijn vader, die inmiddels is overleden maar hem wijze raad gaf.

Afgelopen woensdag lopen twee ouderen op de Prins Bernardbrug in Zaandam. Op dat moment gaat de brug open. Fardad, op zijn elfde gevlucht vanuit Iran, komt aanrijden in zijn auto. Hij ziet een vrouw wild gebaren. „Apart, druk. Ze keek me aan. Ik dacht: heb ik ruzie?”, lacht Fardad als hij terugdenkt. Hij had geen ruzie. De vrouw komt naar hem toe en vraagt 112 te bellen. Want ’er bungelen twee mensen aan de brug’, schreeuwt ze.

Fardad schrikt. „Ik keek omhoog en jawel, letterlijk! De man hing aan de buitenkant, de vrouw aan de binnenkant.” Hij belt 112 en ziet even later de bungelende man naar beneden vallen en zijn hoofd keihard tegen de brug stoten. „Dat gebeurt in minder dan een seconde. Ik rende naar beneden, klom over een hek, deed mijn jas uit, gaf mijn autosleutels nog aan een jongen, die daar stond, en dook erin.”

Was het water niet koud? „Ja, ijskoud!” Maar de adrenaline stroomt door zijn lichaam en hij heeft ’best veel meegemaakt’, dus is ’wel gehard’.

„En ik zag mijn vader voor me. Ik dacht: dit is óók iemands vader”, vertelt Fardad. „Mijn vader is twee jaar geleden gestorven. Had Parkinson. Ooit was hij verdwaald in een supermarkt. Dat ging nu door mijn hoofd. Als dit míjn vader was geweest, wilde ik ook dat iemand zou helpen.”

Boos op ’ik haat Nederland’

Met zijn vader in gedachten, zwemt hij naar de man toe. „Mijn ouders hebben me altijd geleerd: wees blij dat je hier bent. Je bent te gast. De Nederlanders hebben ons de kans gegeven hier te wonen, dus je moet mensen helpen. Dat speelde ook mee. Ik irriteer me enorm aan jongens die zich ’strijders’ noemen, brutaal zijn tegen politie, ’ik haat Nederland’ zeggen. Die hebben niks meegemaakt. Ze zijn in een mooie omgeving opgegroeid, hebben altijd kinderbijslag gekregen, kunnen voetballen, eten en drinken. Dan een beetje groot doen als gangster... Dat irriteert me.”

Het is ook ’een beetje opvoeding’, zegt hij met gevoel voor understatement. Als Fardad ondertussen bij de 77-jarige man aankomt, drijft die volledig bewusteloos in het water. „Ik draaide hem om, legde mijn ene arm onder zijn keel. Maar ik was zelf ook enorm zwaar door de kleren. Dus ik riep naar anderen op de kant: spring erin! Ik red het niet!”

Reanimatie

Een ’Nederlander’ en een andere man met buitenlandse ’roots’ springen erin, vertelt hij. Die laatste schreeuwt tegelijkertijd verzen uit de Koran. Die kreten geven hem een goed gevoel, nieuwe moed. „Ik kreeg kippenvel in het water. Er was hulp.”

Met zijn drieën gaat het beter. Fardad voelt dat het gaat lukken. Uiteindelijk brengen ze de meneer met hangen en wurgen naar de kant, en tillen ze hem op de kade. Een van de mannen probeert hem te reanimeren en geeft mond-op-mondbeademing. Al snel komt de politie, en later ambulancediensten. Dat de vrouw ondertussen op de kade was gevallen, ontgaat Fardad, maar ook zij wordt geholpen.

Oproep gemeente

Uiteindelijk overheerst slechts één gevoel hij Fardad. „Ik ben blij dat die man nog leeft. En buiten levensgevaar is. Dat is ook het enige waar je de hele tijd aan denkt, als je het water inspringt. Een held? Leuk om te horen. Maar het is gewoon je plicht als medeburger. ”

„Ik wil wel dat de gemeente iets gaat veranderen: in 2015 was het al fout gegaan bij de Den Uylbrug. Dan denk je: leer ervan. Er zijn maar twee belangrijke bruggen in Zaandam. Je hebt daar ouders met kinderwagens, fietsers. Je moét daar begeleiding naast zetten, zodat je te allen tijden met eigen ogen kunt zien: is het veilig of niet? Gewoon een brugwachter. Hoe goed die automatische systemen ook zijn, ze zijn nooit honderd procent betrouwbaar. Je kunt zo niet met mensenlevens omgaan.”