Nieuws/Binnenland
2987561
Binnenland

Troep opruimen op eiland als vakantie-activiteit

Juttertje (8) verzamelt schoenen

Jasper probeert van enkele schoenen paren te maken op het strand van Ameland.

Jasper probeert van enkele schoenen paren te maken op het strand van Ameland.

Buren - Wat doe je wanneer tijdens je laatste vakantiedag op Ameland het strand nog vol rommel ligt? Helpen opruimen natuurlijk!

Jasper probeert van enkele schoenen paren te maken op het strand van Ameland.

Jasper probeert van enkele schoenen paren te maken op het strand van Ameland.

Dat het hele eiland bezig was met afgewaaide lading, dat hadden mijn vrouw Judith en ik wel door. Gister liepen we over het strand zoekend naar zowel een linker - als een rechterschoen voor mijn zoontje Jasper (8). Dat was nog geen sinecure want de storm had paren gescheiden aan land gebracht. Via de app vroeg familie of er ook maatjes 33 en 35 te vinden waren voor onze nichtjes. Voor niks is voor niks toch?

Hoewel we dus jutters in het klein waren, moesten we een beetje lachen om de eilanders die fanatiek jacht maakten op Ikea-meubels, flatscreens en gebutste koelkasten. Wat moet je er in hemelsnaam mee? Het zullen de eilandergenen wel zijn.

Milieuramp

Dat het allemaal een stuk serieuzer is, snapten we pas toen we de burgemeester van Terschelling op tv zagen die zei het helemaal niet zo grappig te vinden omdat er een milieuramp aan de gang is.

Daarom laten we het nautisch museum voor wat het is en stappen vrijdagochtend op een platte kar richting de rommel. Die is er - zo verzekeren medewerkers van de gemeente - nog genoeg. Zeker na het laatste hoogwater. Een van hen zegt nog nooit zoveel vervuiling mee te hebben gemaakt, terwijl hij al een respectabele leeftijd heeft.

Wanneer we ter hoogte van het natuurgebied het Oerd afstappen, wordt duidelijk hoe erg het is. Over de volle breedte van het strand ligt het vol. Niet met leuk juttersgoed, maar met piepschuim, dun foam doek en eindeloze series plastic ringetjes en zakjes. Het zijn de verpakkingen van de aangespelde waar. De zee en wind hebben ze in stukjes gesneden waardoor ze in snelvaart de duinen inwaaien. Dat moet ellendig zijn want dit spul zal vast niet snel vergaan.

We doen ons best dat zoveel mogelijk te voorkomen. We – dat is een mix van eilanders, toeristen en gemeente-ambtenaren. Grote blauwe vuilniszak na zak vullen we met de brokstukken van de internationale vrijhandel. Het strand achter ons oogt prettig schoon.

Prijsstunters

Op de plek waar Ameland aan de oostkant samenkomt in een punt die richting Terschelling wijst, is dat bijna niet te doen. We zijn hier naartoe gebracht omdat hier nog veel ligt. Het strand lijkt wel een slechte selectie uit de magazijnen van prijsstunters. Kitscherige fotolijstjes, gevlochten rieten harten en goedkope keukenmessen liggen er bij bosjes.

En vooral sloffen en schoenen. Eindeloze aantallen. Onze hond Saartje doet gooi en zoek met een grijze gespikkelde pantoffel en Jasper sleurt een tak vol damesschoenen achter zich aan. Het zorgt voor een glimlach op een toch nogal deprimerend moment. Het strand valt nauwelijks echt schoon te krijgen. Veel versplinterd piepschuim valt niet meer uit het zand te krijgen.

De eilanders vatten het opvallend genoeg een stuk luchtiger op. Ze lopen vrolijk kwetterend over het strand. ,,Het kan toch best ook gezellig zijn”, zegt een van hen. Aan het eind van de schoonmaakdag kijkt een van de gemeentemedewerkers naar de schoongemaakte strook om. ,,Je had het hier gisteren moeten zien...”