Nieuws/Binnenland
3007140
Binnenland

’Moet ik op deze manier afscheid nemen van mijn lieve vriendin?’

Granaatduiker stond doodsangsten uit

Xavier Lucassen op de plaats wara hij urenlang op een granaat lag.

Xavier Lucassen op de plaats wara hij urenlang op een granaat lag.

Venlo - De man die in de nachtelijke kou in Venlo tweeënhalf uur op een granaat heeft gelegen, heeft doodsangsten uitgestaan. „Ik dacht echt dat ik misschien wel zo afscheid moest nemen van mijn lieve vriendin”, zegt Xavier Lucassen tegen De Telegraaf. Hij leek afgelopen nacht aan de dood te zijn ontsnapt toen hij het explosief uit de Tweede Wereldoorlog in het perkje voor zijn flatwoning vond. De hulpdiensten sloegen groot alarm en evacueerden zo’n tachtig flatbewoners.

Xavier Lucassen op de plaats wara hij urenlang op een granaat lag.

Xavier Lucassen op de plaats wara hij urenlang op een granaat lag.

„Ik was aan het wandelen met de hond, toen ik wat geels uit de grond zag steken. De hond leidde me er min of meer naartoe en deed er een plasje vlakbij. Maar op de grond hoorde ik wat sissen en toen realiseerde ik me dat het een explosief was. Ik durfde niet meer te bewegen en heb meteen 112 gebeld. Die zeiden dat ik absoluut niet meer mocht bewegen. Daar lag ik dan, in de kou met mijn hand op die granaat. Agenten die snel arriveerden, bevestigden dat het om een granaat ging.”

’Ik bevroor bijna’

Daarop werd de straat afgezet en werd iedereen uit zijn zijn woning gehaald, twee flats aan de Veestraat in Venlo. Tientallen bewoners stonden de kou, maar degene die het echt koud had was Xavier. „Ja, die mannen van de explosieven opruimingsdienst moesten uit Utrecht komen, dus ik heb daar een paar uur gelegen. Ik bevroor echt bijna. En intussen schiet er van alles door de je hoofd. Je probeert je gezicht af te keren, maar als het mis gaat helpt dat toch niets. En ik dacht natuurlijk, zal dit het einde zijn? Gelukkig kon ik met mijn andere hand bellen en werd me moed ingesproken door mijn vriendin en de buurvrouw. Wij houden van jou, zeiden ze. En intussen zie je wat er allemaal om je heen gebeurt, dat mensen hun woning uit moesten.”

Toen de specialisten uiteindelijk arriveerden, bleek het inderdaad om een explosief te gaan, een oude brisantgranaat. Maar er zat geen explosieve stof meer in. „En toen mocht ik eindelijk weg. Wat een opluchting. Ik was door en door koud. Ik heb eenmaal thuis een kop warme soep gekregen en heb een hete douche genomen. Toen was ik nog half onderkoeld. Maar ik ben er nog”, zegt de Venlonaar, nu met een lach op zijn gezicht.