Nieuws
3025412
Nieuws

Esther zag een meisje op het spoor en greep in...

Esther Holierhoek (twee zoontjes en momenteel zwanger van de derde) schreef op haar Facebook een Open brief aan het meisje dat ze maandagochtend over het spoor zag lopen. Lees haar brief nu ook op VROUW.nl.

Hey meisje,

Voor mij begon mijn dag vanmorgen 'normaal'. Ik reed samen met mijn twee zoontjes (3 en 2) en een wondertje in mijn buik richting mijn werk. Vrolijk meezingend met de liedjes van Piet Piraat begon mijn dag goed.

Het spoor op

Lees nu op vrouw.nl: 'Kind minimaal 4 dagen naar de opvang is zielig’

Jouw dag moet vreselijk begonnen zijn, je bent waarschijnlijk wakker geworden met de gedachten dat het leven voor jou geen zin meer had? Terwijl ik nog maar een kilometer van mijn werk verwijderd was, reed ik richting de spoorwegovergang. Ik zag jou lopen, het regende en je liep daar, alleen. Een naar voorgevoel bekroop me en ineens werd dit gevoel bevestigd. Je sloeg af, niet een weg in, maar het spoor op.

Zonder twijfel zette ik mijn alarmlichten aan, zette mijn auto in de berm, zei tegen mijn jongens dat ik zo terug was omdat ik even iets moest vragen aan iemand, draaide het volume van de vrolijke liedjes harder en vergrendelde mijn auto. Ik trok een sprint richting het spoor en zag je lopen. Inmiddels al wel 50 meter verder

Goede hulp

Ik versnelde mijn sprint en kwam parallel aan jou te lopen. Ik vroeg je te stoppen en van het spoor af te komen, maar je reageerde niet. Al mijn emoties kwamen samen en verwoorden zich in complete woede. Ik heb naar je geschreeuwd, dat je moest stoppen, van het spoor moest komen, wat je mensen wel niet aan doet met deze actie en dat er zoveel goede hulp is tegenwoordig.

Toen je hierop niet reageerde kreeg ik het afschuwelijke gevoel dat dit weleens kon uitlopen op een nachtmerrie. In mijn laatste poging tot jou door te dringen schreeuwde ik: "Ik ben zwanger en ik heb twee kleine kinderen in mijn auto zitten, ALSJEBLIEFT STOP EN DOE MIJ EN JEZELF DIT NIET AAN!"

Lees nu op vrouw.nl: Jeffrey heeft een les voor jonge vaders

Redden

Je stopte en keek langzaam omhoog. De blik in jouw ogen staat voor altijd in mijn geheugen gegrift. Ik zag complete verwarring en angst en waarschijnlijk niks van wie je werkelijk bent. Je bekeek me van top tot teen en zag hoe ik compleet overstuur en buiten adem probeerde om jouw leven te redden.

Je stapte het spoor af en ging ernaast op de grond zitten, je begon te schreeuwen dat je naar de hel ging, verdoemenis, God, verafschuwing... Ook zei je heel veel dingen waarvan ik niets kon verstaan.

Lees nu op vrouw.nl: Hoe 'dom' is het reisprogramma van Frans Bauer?

Politie

Ik wist dat elk moment één van de twee treinen zou komen. Ik smeekte je nogmaals daar weg te gaan, hulp te zoeken of 'gewoon' naar huis te gaan. En even leek je er weer te zijn. Je begon op een vrij rustige manier te vertellen dat niemand jou kon helpen, dat je ouders jou verdoemden, jouw vriend verdoemden en eigenlijk alles wat jij deed. "Wat heeft mijn leven dan nog voor zin?" vroeg je. Ik zei dat ik snapte dat het nu zo voelde voor jou, maar dat dit echt niet zo was. Dat je mij moest geloven!

Je stond op, keek me aan en vroeg me jou met rust te laten en geen politie te bellen. Vervolgens liep je weg. Ik keek je volledig buiten adem na en maakte een afweging. Je liep, zoal ik je had verzocht, van het spoor weg en respecteerde daarom jouw verzoek; ik ben je niet verder gevolgd.

Lees nu op vrouw.nl: 'Als ik zin heb, bel ik een gigolo’

Bed

Ik liep terug naar mijn auto en verloor jou uit het oog. Gelukkig zaten mijn jongens nog vrij vrolijk in de auto. Uiteraard heb ik wel de politie gebeld en die heeft met man en macht geprobeerd jou alsnog te vinden. Maar je was nergens meer te bekennen.

Ik hoop meisje, dat je gewoon naar huis bent gegaan, lekker in je bed bent gaan liggen en hebt gedacht: "Misschien had die mevrouw gelijk, misschien moet ik dit niet doen en moet ik (opnieuw) hulp zoeken." Ik hoop het zo. Mócht je dit lezen, laat je me dan weten hoe het met je gaat? Het leven is echt te mooi, ook al zal het soms met vallen en opstaan verlopen.

Liefs, Esther