Nieuws/Binnenland
3025555
Binnenland

’Blik in jouw ogen in mijn geheugen gegrift’

’Hey meisje...’: zwangere vrouw deelt reddingspoging op spoor

Archieffoto, niet het meisje uit het verhaal.

Archieffoto, niet het meisje uit het verhaal.

EDE - Een zwangere vrouw heeft haar emotionele reddingspoging van een meisje dat op het spoor liep beschreven op Facebook. „Hey meisje, voor mij begon de dag ’normaal’: ik reed samen met mijn twee zoontjes van 2 en 3 en een wondertje in mijn buik richting mijn werk”, vertelt Esther Holierhoek Van Der Weerd.

Archieffoto, niet het meisje uit het verhaal.

Archieffoto, niet het meisje uit het verhaal.

„Jouw dag moet vreselijk begonnen zijn”, vervolgt ze. „Je bent waarschijnlijk wakker geworden met de gedachten dat het leven voor jou geen zin meer had?”, vervolgt de vrouw. Ze ziet het meisje bij een spoorwegovergang. „Ik zag jou lopen, het regende en je liep daar, alleen. Een naar voorgevoel bekroop me. Ineens werd dit gevoel bevestigd. Je sloeg af, niet een weg in, maar het spoor op.”

„Zonder twijfel zette ik mijn alarmlichten aan, zette mijn auto in de berm en zei tegen mijn jongens dat ik zo terug was omdat ik even iets moest vragen, draaide het volume van de vrolijke liedjes harder en vergrendelde mijn auto. Ik trok een sprint richting het spoor en ik zag je lopen. Inmiddels al wel 50 meter verder. Ik versnelde mijn sprint en kwam parallel aan jou te lopen. Ik vroeg je te stoppen en van het spoor af te komen, je reageerde niet.”

Nachtmerrie nadert

„Al mijn emoties kwamen samen en verwoorden zich in complete woede. Ik heb naar je geschreeuwd, dat je moest stoppen, van het spoor moest komen, wat je mensen wel niet aan doet met deze actie en dat er zoveel goede hulp is tegenwoordig.”

De vrouw kreeg geen gehoor. Ze voelde een vreselijke nachtmerrie aankomen, beschrijft ze. „In mijn laatste poging bij jou binnen te komen schreeuwde ik: “Ik ben zwanger en ik heb 2 kleine kinderen in mijn auto zitten. Alsjeblieft stop en doe mij en jezelf dit niet aan!” Je stopte en keek langzaam omhoog. De blik in jouw ogen staat voor altijd in mijn geheugen gegrift. Ik zag complete verwarring en angst, en waarschijnlijk niks van wie je eigenlijk bent.”

’Je liep weg...’

„Je stapte van het spoor af en ging ernaast op de grond zitten, je begon te schreeuwen dat je naar de hel ging, verdoemenis, God, verafschuwing.” Op datzelfde moment weet de vrouw dat de trein snel nadert. „Ik smeekte je nogmaals om van het spoor te gaan, hulp te zoeken of gewoon naar huis te gaan. Ineens leek je er weer even te zijn. Je begon ineens op een vrij rustige manier te vertellen dat niemand jou kon helpen, je ouders verdoemden jou, ze verdoemden je vriend en alles wat jij deed. ’Wat heeft mijn leven dan nog voor zin?’, is wat je me vroeg.”

„Je stond op, keek me aan en vroeg me jou met rust te laten, geen politie te bellen en je liep van me weg. (...) Je liep weg van het spoor. Dat was wat ik je had gevraagd. Daarom respecteerde ik jouw vraag aan mij en ben ik je niet verder gevolgd.”

’Leven is te mooi’

Later heeft de vrouw toch de politie gebeld. Die hebben ’met man en macht gezocht’ maar het meisje niet meer gevonden. „Ik hoop meisje, dat je gewoon naar huis bent gegaan, lekker in je bed bent gaan liggen en hebt gedacht: misschien had ze gelijk, misschien moet ik dit niet doen en moet ik hulp zoeken. Ik hoop het zo.”

De vrouw vraagt tot slot aan het meisje om contact met haar op te nemen. „Mocht je dit op wat voor manier lezen, laat je me dan weten hoe het met je gaat? Het leven is echt te mooi, ook al zal het soms met vallen en opstaan zijn.”

Heeft u hulp nodig? Neem dan contact op met de hulp- en preventielijn ’Zelfmoord? Praat erover’. Tel: 0900-0113 of www.113.nl