Nieuws/Wat U Zegt

Wantrouwen nekt motivatie leerkracht

Basisschoolleerkracht M. van den Aarssen legt uit waarom een loonsverhoging weinig voor hem betekent. Het zijn eerder procedures die hem parten spelen. REAGEER

Hij schrijft:

Hartverwarmend dat de PvdA zich hard maakt om hogere salarissen voor leerkrachten in het basisonderwijs te realiseren. Ik ben leerkracht op een middelgrote school (400 leerlingen) waar 25 procent van de leerkrachten man is. Uit een salarisverhoging spreekt vooral waardering, aangezien we het uiteindelijk zullen hebben over een stijging van 2 of 3%. Het zou ook een voordeel zijn als meer mannen voor het basisonderwijs kiezen maar verder lost een hoger salaris weinig op.

Je kiest voor het vak van leerkracht, politieagent of verpleegkundige vanuit de overtuiging dat je iets wilt betekenen voor de gemeenschap. Het probleem bij deze beroepen is het wantrouwen dat heerst. Letterlijk elke handeling moet worden geregistreerd om vervolgens te worden besproken en geëvalueerd. Vervolgens stelt de bestuurder, inspecteur of ouder kritische vragen over de daling van 0,1 over het gemiddelde van de rekentoetsen. Ik maak geen grapje. Dit gebeurt echt.

Bij elke vergadering worden inspirerende filmpjes vertoond over de fantastische, onbegrensde, creatieve mogelijkheden binnen het vak. Ik ben dan ook oprecht enthousiast en sta dan te popelen om aan de slag te gaan. Maar dan knalt de realiteit weer binnen: het wantrouwen. Dat wantrouwen perkt mijn creatieve vrijheid in, het vernietigt mijn 'zin' in het vak, 'zin' om het verschil te maken. Onderwijs is geen exacte wetenschap. Elke dag, elk vak, elk kind, elke ouder is anders. Gelukkig maar!

Mijn collega’s op het voortgezet onderwijs verdienen inderdaad meer, maar ik hoef geen salarisverhoging. Ik wil alleen maar mijn creatieve vrijheid terug, zonder bang te hoeven zijn voor repercussies.

M. van den Aarssen, adjunct-directeur en leerkracht van Het Kompas