397570
Nieuws

Opgebiecht

Help! Mijn zoon terroriseert mij

Hij is beresterk en apeslim. Geeft me regelmatig een schop of snoert me de mond. Hij is vijf en ik ben ben vijfendertig, maar toch – en je wilt niet weten hoe ik me schaam als ik dit zeg – lijkt hij mij de baas te zijn. Elke dag is er wel een moment dat ik denk: ik kan dit helemaal niet.

Een tijdje geleden had ik bij het ophalen van mijn zoon een informeel babbeltje met de juf. Ze was vol complimenten. Hij luistert goed in de klas, is sociaal. Hij is 'coöperatief' en hartstikke lief.

Ik had mijn zoon aan de hand toen de juf dit fijne nieuws bracht. Ik gaf hem een aai over zijn bol en bevestigde aan de juf hoe trots we op hem zijn. Ondertussen dacht ik: hoe is dit in godsnaam mogelijk?

Schoenen vol water

Mijn zoon is niet lief voor mij, integendeel. Thuis negeert hij me vaak. Hij zegt lelijke dingen tegen me. En ja: hij slaat en schopt ook.

Gisteren was het weer zo’n dag. Terwijl ik zijn jongere zusje in bed legde, heeft hij het sleuteltje van het buitenkraantje in onze voortuin uit de la gepikt. Vervolgens heeft hij twee paar suède schoenen van mij uit de kast gehaald en ze laten vollopen met water.

Totaal ongeïnteresseerd 

Toen ik buitenkwam en zag wat hij had gedaan, stond ik perplex. Ik heb hem de schoenen leeg laten gieten en gezegd dat hij tien euro uit zijn spaarpot moest halen voor de schade. Waarop hij doodkalm naar boven liep om zijn spaarvarken te halen.

De onderliggende boodschap is voor mij glashelder: jij kunt mij helemaal nergens mee raken. Het interesseert me niks.

'Ik maak je hele huis kapot'

Die slimheid vind ik lastig. Veel moeilijker is het nog dat hij mij soms pijn doet. Hij schopt soms plotseling in mijn rug, totaal onverwacht. Ik word dan behoorlijk boos. "Ik ben gewoon Ninjago aan het spelen", zegt hij dan quasi-verbaasd, of hij heeft een andere smoes.  

Soms dreigt hij. Na een recente schop moest hij van mij de iPad inleveren. "Ik maak je hele huis kapot", was zijn reactie.

Tranen

Ik heb het gevoel dat hij mijn moederlijke twijfels en onzekerheden ruikt. Zelf groeide ik op in een gezin waar veel geslagen werd. Voor mezelf heb ik besloten dat ik nooit geweld zal gebruiken. Geen slaag, geen corrigerende tik, niet schreeuwen (dat laatste lukt niet altijd).

Wat blijft er dan over om hem te corrigeren? Als ik rustig door de knieën ga en hem toespreek, weet ik dat hij me uitlacht. Zet ik hem op de trap, dan rent hij weg. Terwijl zijn zusje – die veel makkelijker gedrag vertoont dan haar broer – danig onder de indruk van dit soort correcties is en daarna betraand en wel 'sorry mama' zegt. Bij haar is het zelden nodig in te grijpen.

Wat doe ik toch verkeerd? Ik houd van hem, ben veel aanwezig (ik werk maar twee dagen), probeer hem individuele aandacht te geven en het positieve te benadrukken.

Geen zelfvertrouwen meer

Toch heb ik het gevoel dat ik faal. Hij is de baas. Ik had nooit gedacht dat een kind van vijf me aan het huilen zou krijgen, maar als hij 's avonds in bed ligt komen bij mij vaak de tranen.