Nieuws

Phaedra Werkhoven:

Ik ga stuk bij het idee van afscheid

Ineens loop ik haar tegen het lijf. De zus van m'n vader. We zien elkaar eigenlijk nooit, alhoewel we vlakbij elkaar wonen. Zo kunnen dingen gaan in families en ik heb er vrede mee. Maar gisteren ving ik haar blik en wilde niet meer loslaten.

Ze lijkt sprekend op m'n vader en het is alsof ik terug zoef in de tijd en in zijn ogen kijk via de hare. Alsof de puzzel even weer klopt in mijn hoofd.

Vandaag bezoek ik de zieke moeder van m'n vriendin. Haar huis was van mijn 16e tot m'n 18e een haven in de tijd dat het bij mijn ouders thuis niet altijd even gezellig was. Ze was altijd een inspiratie voor me, toen al. Ze had gestudeerd, werkte en bestierde ongeveer in haar eentje het hele huishouden van man en vier kinderen. En nu is ze ziek. Geveld door longkanker.

"Ik ben een sentimentele dweil hoor", app ik m'n vriendin. Ik verwacht verdriet als ik haar moeder na al die jaren weer zal zien en ga al stuk bij het idee van afscheid. M'n vriendin en ik omhelzen elkaar en praten vier jaar verloren contact bij. Maar wat heb je nodig als je van elkaar houdt? Een blik, een woord. Lees Phaedra's hele column hier.