Nieuws
406973
Nieuws

Wat Hij Vindt

De kuit van Kiki

Er heerste op Roland Garros nationale ongerustheid over de kuit van Kiki. Oprecht medeleven met dat heerlijke (in de zin van: leuk) meisje uit Wateringen, maar ik dacht: die kuit is wel het laatste waar ze zich zorgen over moet maken. Zo adembenemend leuk tennissen en dan als beloning in de halve finale moeten spelen tegen Serena Williams…

Dat is toch zoiets als de loterij winnen en als hoofdprijs in een bar mogen vechten met Badr Hari. Wel eens goed naar die Serena gekeken? Zo’n type vreet je met huid en haar op en als laatste spuugt ze het kuitbeenbotje uit. Kiki kreeg kansen en miste in de eerste set drie breekpunten. Ik dacht: gelukkig maar, want ik wil nog lang visueel van haar genieten. Had ze de breekpunten benut, ze was onherroepelijk teruggebroken. Botje voor botje.

Of ik wellicht iets heb tegen de nummer één van alle tennissende vrouwen op aarde? Niet tegen haar persoonlijk, wel tegen de topsportster in haar. Voorgebakken en klaargestoomd door een zwaargestoorde vader, woest houthakkend door een tennisjungle vol potentiële sierlijkheid. Geen sport met zoveel gratie als tennis, zeker wanneer er vrouwen op de baan staan. Althans: geen vrouwensport die zoveel gratie kan uitstralen als tennis, mits de liefde voor de bal niet wordt overschreeuwd door inhalige krachtsexplosies die zeer doen aan de ogen of door hartverscheurend gekreun van mevrouwen met gepijnigde koppen waarvan het leed afdruipt. Lees de hele column op VROUW.nl.