Nieuws

Geloof!

Deze column gaat uiteraard over Max Verstappen. Over ons ongeloof en zijn geloof. Want zijn zuivere, professionele houding heeft bijna iets religieus. Zelfs nadat hij als jongste rijder ooit en eerste Nederlander in de Formule 1 geschiedenis schreef door een grand prix te winnen, bleef hij bescheiden.

Heel Nederland stond vol ongeloof op de banken, maar Max bleef kalm. Hoe kan hij dat? Omdat hij niets anders doet dan wat hij al die jaren al deed, dat wat Max op zijn zevende in zijn eerste kartcompetitie deed; races winnen. Altijd met maximale toewijding voor de overwinning gaan. En dat is makkelijker geschreven dan gedaan, kan ik u verzekeren. Zelfs met de beperkte ervaring van een paar seizoenen in de amateurklasse van de Mazda MX-5 Cup weet ik hoezeer het in de racerij aankomt op voorbereiding, afstelling en extreme details. Ik geniet vooral van Max als hij vertelt hoe hij zo 'zuinig' mogelijk rijdt en de banden spaart door met zo min mogelijk stuuruitslag te rijden. Light is right, met zo min mogelijk weerstand de bocht door, mooie basiswetenschappen uit de racerij waar ik andere coureurs zelden over hoor. En als hij dan ook nog vertelt dat hij door het bekijken van oude videobeelden precies wist in welke sector hij meer snelheid kon maken dan de wereldkampioen, die ronden lang wachtte op het foutje dat hij nooit maakte, luister ik ademloos. Max was niet onder de indruk van Kimi met zijn Ferrari, hij was bezig met presteren. Hij geloofde in zijn eigen kunnen en haalde alles uit zijn auto zoals altijd. Alleen kijkt de wereld daar sinds zijn overwinning pas echt naar. Vol ongeloof.