Nieuws/Binnenland
411303
Binnenland

Lotgenote op de motor

Kreeg vanochtend bezoek van een freelance journaliste die mij kwam interviewen over mijn bundel columns 'Kroniek van een Klein Bestaan'. Het artikel dat ze zal schrijven verschijnt binnenkort op MS-web; de internetsite voor MS-patiënten, hun familieleden en alle andere in deze ziekte geïnteresseerden.

Ik zat haar vanochtend in de hal van De Ingelanden op te wachten. Het was druk voor het tehuis en er was geen parkeerplek meer te vinden. Alles vol, niet alleen door auto's van personeel en bezoekers maar ook door mensen die vanaf hier op weg gaan naar het nabijgelegen Antonius ziekenhuis.

Kennismaking

Verschijnt er plotseling een off-road BMW motor in beeld die parkeert naast het tehuis. Als het ding op de stander staat en de helm afgaat verschijnt er het hoofd van een blondine die druk in de weer  gaat met het opbergen van haar spullen in de op de motor gemonteerde koffer.

Volgt een hartelijke kennismaking waarbij ze mij, nog voordat we de lift in hal betreden, meldt dat ze zelf ook MS-patiënt is. Dat schept een onmiddellijke band. Ze kreeg de ziekte op haar zestiende, is nu dubbel zo oud en heeft het redelijk onder controle, voor zover je daar zelf controle over kunt hebben.

Nog voor we boven waren - de lift gaat vrij snel als je geluk hebt - had ze haar medische doopceel gelicht. Voor de meeste patiënten die op jonge leeftijd de ziekte krijgen gaat het al vrij snel bergafwaarts. "Ik heb alleen last van mijn rechterarm en een linkerbeen dat sleept, maar voor de rest valt het wel mee", zo liet ze laconiek weten. Dat je met je rechterarm gas geeft en met je linkerbeen schakelt op die motor was voor haar niet meer dan een kleinigheid. Kniesoor die daar op let.Intern alarm

Zij vertelde mij terloops ook dat ze een paar jaar lang de immunomodulator Avonex had gebruikt. “Een dag per week ziek van dat spul,” liet ze zich ontvallen. “Toen ik hoorde dat het toch niet verder zou helpen ben ik er maar mee opgehouden.” Ik knikte herkennend en instemmend want dat was hetzelfde als wat mijn neuroloog mij een aantal jaren geleden ook voor hield.

Zo werd het in het Grand Café van het verzorgingstehuis nog een heel aardig vraaggesprek dat bijna anderhalf uur duurde. Ik was na afloop echt helemaal afgefakkeld. Mijn inwendige batterij stond in het rood. In de verte hoorde ik de pieptoon van het interne alarm dat daar voor waarschuwde.

Een beetje vent laat een dame die op bezoek komt uit. Achter mijn rollator hompelde ik naast haar richting motor. Ik keek naar rechts. maar zag haar been niet slepen. Waarschijnlijk teveel gefixeerd op mijn eigen slepende rechterbeen. Maakte nog een paar foto’s van haar.

Toen ze wegreed was het alsof ze niets had. Ik hoorde hoe ze de gashandel opendraaide en betrapte de versnellingsbak niet op rare geluiden. Het was een bijzondere ochtend…

Meer op eenkleinbestaan.blogspot.nl