421141
Binnenland

’Publiek heeft levende legendes gezien’

Laat de Stones maar schuiven

Leadzanger Mick Jagger gitarist Keith Richards van de Britse rockband The Rolling Stones tijdens de show in de Johan Cruijff ArenA.

Leadzanger Mick Jagger gitarist Keith Richards van de Britse rockband The Rolling Stones tijdens de show in de Johan Cruijff ArenA.

Een voelbare siddering ging door de volgepakte Amsterdam Arena, toen 65.000 fans Mick Jagger het podium zagen opkomen. De frontman van de Rolling Stones straalde van het begin tot het eind een weergaloze energie uit, die niet verried dat we hier te maken hadden met een band van zeventigers.

Leadzanger Mick Jagger gitarist Keith Richards van de Britse rockband The Rolling Stones tijdens de show in de Johan Cruijff ArenA.

Leadzanger Mick Jagger gitarist Keith Richards van de Britse rockband The Rolling Stones tijdens de show in de Johan Cruijff ArenA.

'It's only rock 'n roll but I like it', klonk het in de beginfase welgemeend, waaraan Mick vriendelijk in het Nederlands toevoegde: 'Het is fijn om terug te zijn in Mokum'.

Op de grote schermen achter het podium kwamen de doorgroefde koppen van Jagger, Keith Richards, Ron Wood en Charlie Watts maar al te scherp in beeld. De emotie van het publiek zat hem vooral in het feit dat het mogelijk de laatste keer was. Maar muzikaal en qua show stelde deze 38e show in Nederland, in de No Filter Tour, geenszins teleur.

Jagger trekt de kar

Daarbij aangetekend dat het Mick Jagger is die de kar trekt. Zijn stem is overtuigend, zijn charisma onverminderd. Hij heeft adem genoeg voor de mondharmonica bij het bluesnummer 'Just your fool' en zweept het publiek op om mee te zingen bij 'You can't always get what you want'.

Gitarist Keith Richards steelt vooral de show met zijn haarband en vrolijke flamingoblouse, een guitige lach van oor tot oor, alsof hij zelf ook niet kan geloven dat hij er nog staat. Met zijn spel is niks mis, maar als hij zelf gaat zingen, zoals in 'Happy', is dat niet echt een succes.

Stoïcijns

Ronnie Wood maakt nu en dan grimassend wat vrolijke bewegingen en om tussendoor snel een slok water te nemen. En drummer Charlie Watts zit, in zijn groene poloshirtje en met oranje sokken, als vanouds stoïcijns te drummen. Maar samen wekken ze de indruk er nog altijd plezier in te hebben. Voor het geld hoeven ze het immers niet te doen, met een eigen vliegtuig, verblijf in het Amstel Hotel en een toernee van 13 concerten. Laat ze maar schuiven dus, die oudjes!

Goed, 'Paint it black' had wat meer tempo mogen hebben, net als 'Honkytonk woman', maar de klassiekers gaan erin als koek. 'Start me up' en 'Brown sugar', gevolgd door 'Jumping jack flash' zijn stevig en energiek, en Jagger, die heupwiegend zijn shirt uittrekt (met daaronder een ander shirt) veegt het zweet ermee van zijn gezicht en zwaait het rond. Nog vrouwelijke fans genoeg die het als souvenir voor het leven hadden gewild, maar het belandt ergens bij het drumstel.

Met 'Satisfaction' en wat vuurwerk is het klaar, precies volgens planning om 23:00 uur. De heren kunnen moe, maar voldaan gaan slapen, net als het publiek van, opvallend veel, ouders, met ook al niet meer zulke heel jonge kinderen. Ze hebben levende legendes gezien.