Nieuws
427399
Nieuws

Een superster van het soort dat niet meer gemaakt wordt

Hij zou een griepje opgelopen hebben, zei men. Prince’ vliegtuig moest eerder deze week een noodlanding maken omdat His Royal Badness onwel was geworden. Gisteren overleed hij in zijn studiocomplex Paisley Park. Hij werd slechts 57.

Speciaal om zijn fans gerust te stellen betrad de Amerikaan daags na de noodlanding nog het podium. Door twee andere concerten was wel een streep gezet, waardoor ongerustheid rondom zijn gezondheid was ontstaan. Inmiddels is nog steeds niet duidelijk waar Prince precies last van had, maar wel dus dat het hem fataal werd.

Prince is niet de eerste grote ster dit jaar die heen gaat. Begin januari stierf David Bowie, daarna volgden Earth, Wind & Fire’s Maurice White, Glenn Frey van The Eagles en onlangs nog countrylegende Merle Haggard. Van dit stel was Prince wel verreweg de jongste.

Zanger, multi-instrumentalist, componist, arrangeur, producer: Prince Roger Nelson was een man die elke pet wel paste binnen de muziek. Een superster in al zijn hoedanigheid en van een soort dat niet meer gemaakt wordt, zoals men dat zo mooi kan zeggen.

Hij was nog maar een broekie toen hij midden jaren 70 zijn eerste stapjes zette bij de band 94 East. Niet lang daarna stond hij letterlijk op eigen benen: voor zijn debuutalbum For you uit 1978 nam hij alle instrumenten zelf op. Zoals hij dat later vaker zou doen.

Het grote publiek maakte begin jaren 80 pas kennis met dit uitzonderlijke talent. Hitsingle 1999 brak de ban. Purple rain bevestigde het mondiale vermoeden met een artiest van de buitencategorie te maken te hebben. Purple rain is immers de volmaakte drietrapsraket: ten eerste is het een dijk van een nummer, zeker de volledige versie van bijna negen minuten. Ten tweede is er dat album, dat over de volle breedte fantastisch is. En ten derde is die plaat ook nog de soundtrack van een gelijknamige film. Toegegeven: het acteerwerk van Prince daarin is niet het beste, maar wie maalt daarom met zulke onvergetelijke muziek als ook nog When doves cry en Let’s go crazy?

Commercieel gezien was Prince midden jaren 80 al op zijn hoogtepunt, maar fans zijn hem hondstrouw gebleven in de decennia de volgden. Omdat hun held een vernieuwer was, zoals de grootste sterren dat uiteindelijk allemaal zijn. Maar ook omdat er weinig spannender was dan de vaak zo volstrekt onnavolgbare Prince volgen.

Neem alleen al zijn naam. Prince was het, is en blijft het, maar in de tussenliggende jaren liet hij zich ook The Purple One noemen, Christoher, Jamie Starr, Alexander Nevermind, Joey Coco, The Artist Formerly Known as Prince (TAFKAP). Nog gekker was natuurlijk O(+>, of dat andere onuitspreekbare liefdessymbool.

Eveneens voer voor een schematisch overzichtje is zijn begeleidingsband. Begin jaren 80 begon het met The Time, waarna hij Purple Rain maakte met The Revolution. In de jaren 90 omringde hij zich vervolgens met The New Power Generation, waarin ook onze eigen Candy Dulfer haar opwachting maakte. In 2013 verraste hij vriend en vijand nog door met de geheel vrouwelijk band 3rdeyegirl de bühne op te gaan.

Waar en wanneer hij dat deed was vaak een verrassing. Prince liet hele hordes mensen voor niks wachten bij zalen waar hij wellicht zou opduiken. Soms kwam hij dan wel, vaak ook niet. Maar als hij op laatste moment aankondigde ergens te zijn was dat eigenlijk altijd goed voor vuurwerk.

Last but not least was Prince één van de eerste artiesten die zich niet liet ringeloren door een platenmaatschappij. De Amerikaan deinsde er niet voor terug om in de openbaarheid te verschijnen met het woord ‘slaaf’ op zijn wang toen midden jaren 90 bleek dat hij geen zeggenschap had over zijn eigen muziek. Platenmaatschappij Warner capituleerde snel. Maar zelfs een nieuwe handtekening van zijne koninklijke hoogheid in 2014 bleek geen enkele garantie, zijn laatste album Hit n Run Phase One van vorig jaar verscheen exclusief bij streamingdienst Tidal. Prince’ wegen waren vaak ondoorgrondelijk.

De Amerikaan, die twee keer trouwde in zijn leven, verkocht in totaal ruim honderd miljoen platen, won zeven Grammy’s, een Oscar en een Golden Globe en mag zich sinds 2004 al lid van de Rock and Roll Hall of Fame noemen. Geen discussie daarom over de grootheid die hij was en het gapende gat dat zijn heen gaan slaat in de wereldwijde muziekindustrie.