Nieuws
427593
Nieuws

Praat mee

Liefdesverklaring van Marion Bloem aan 'vergeetachtige' mama

De moeder van schrijfster en mantelzorgster Marion Bloem is ‘vergeetachtig'. Al in haar debuutroman 'Geen gewoon Indisch meisje' kwam de geschiedenis van de familie Bloem uitvoerig aan bod. Aangezien het boek een roman was, kon de schrijfster teksten als 'ik haat mijn moeder' nog onder dichterlijke vrijheid scharen. Maar hoewel ze ook dit keer voor de romanvorm koos, komt het boek ‘De goede hand ’ nu wel heel dicht bij de waarheid. "Emotioneel ging ik er aan kapot. Ik wilde mijn moeder in haar waarde laten, maar ook oprecht zijn."

Met geen woord rept Bloem in het boek over Alzheimer of dementie. 'De draden en knopen van losgeslagen eiwitten die haar scherpe geest beginnen te overwoekeren', noemt ze het liever. Het is een manier om haar moeder te beschermen voor de harde waarheid die ze zelf nog steeds niet wil inzien. "Ik hoor haar al zeggen: 'Je wilt zeker bewijzen dat ik dement ben hè?'"

Ontkenning

Die ontkenningsfase is volgens Bloem een van de symptomen van de ziekte. "Mensen met Alzheimer proberen vaak te verhullen dat hun geheugen hapert, daarom gaan ze liegen. Dat vind ik moeilijk te verteren, want mijn moeder is juist iemand die eerlijkheid hoog in het vaandel heeft staan. Soms belt ze me op om te vertellen dat de telefoon het al de hele dag niet doet. Als ik vraag waarmee ze dan nu belt, wordt ze boos. 'Ja maar, de rest van de dag deed hij het niet!', zegt ze dan."

Het lukt haar niet altijd om de irritatie daarover te verbergen. "Eigenlijk moet ik gewoon glimlachen, er niet tegenin gaan. Voor haar is dat makkelijker. Zorgen voor iemand is soms heel zwaar, en ondertussen gaat ook je eigen leven nog gewoon door. Ik schaam me dat ik boos op haar word, want zij kan er niets aan doen. Ik moet het die vreselijke ziekte kwalijk nemen. Of de regering, die ervoor zorgt dat kinderen met de zorg voor hun ouders zitten opgescheept..." Lees verder op VROUW.nl.