427970
Nieuws

’In wezen is het toch een echte mannengroep’

Frans Mulder keert terug met Purper

Purper keert komend seizoen terug in het theater. Vier heren in rokkostuum zullen het publiek als vanouds gaan vermaken. Want als stamhouder Frans Mulder na ruim dertig jaar één ding duidelijk is geworden, dan is het wel dat de close harmony cabaretgroep in wezen toch een echte mannengroep is.

„Eerlijk is eerlijk, we hebben altijd met de leukste vrouwen gewerkt en we hadden er het grootste succes mee. Noem ze maar op; Adelheid Roosen, Ina van Faassen, Trudy Labij, Karin Bloemen, Angela Groothuizen, Gerrie van der Klei en Marjolijn Touw. Maar toch heeft het bij Purper eigenlijk altijd gedraaid om de flinkdoenerij en onhandigheid van die mannen in rokkostuum. Hoe zij met absurdisme en zelfspot naar het leven kijken en er iets van proberen te begrijpen. Als daar dan vrouwen bij zijn, verliezen we dat hoofdthema toch een beetje uit het oog”, aldus Frans Mulder gekscherend.

 

En dus was het voor hem duidelijk dat er in dit gloednieuwe theaterprogramma vier mannen moesten staan. Maar wie? Dat de mogelijkheden onbegrensd leken, blijkt wel uit het schema op Wikipedia dat aantoont dat er in de loop der jaren - nog afgezien van de ’Purper Ladies’ - maar liefst 38 totaal verschillende artiesten (o.a. Jos Brink, Tony Neef, Eric Corton) meewerkten aan de cabaretgroep. Zelf is Mulder de tel kwijtgeraakt. „Soms kom je bij premières en realiseer je je ineens dat je met die en die ook nog op het podium hebt gestaan.”

 

Purper’s vier jaargetijden gaat nu gespeeld worden door Frans Mulder zelf, Erik Brey, Alfred van den Heuvel en het jonge talent Diederick Ensink. Om Purper-grondlegger Erik Brey, wiens 17e programma dit wordt, kon en wilde hij sowieso niet heen. „We zijn op het toneel een soort Jut en Juul samen. Gewoon een erg leuke combi. Daarbij is de mimisch sterke Alfred zeer prettig om mee te werken en ik wilde er nog een jong iemand bij, zodat wij als drie bedaagde mannen hijgend achter die spring-in-’t-veld aan kunnen hollen. Marco Braam wees ons op het bijzonder muzikale talent van Diederick.”

 

Toch kondigde Mulder als rechtmatige eigenaar van het ’merk’ Purper vier jaar geleden nog het einde van de groep aan. Een gedachte waar hij al eerder mee had gespeeld, bekent hij: „Ik zat een keer in de zaal naar de soundcheck te luisteren en toen zag ik daar op dat podium Alfred van den Heuvel ongeschoren in zijn badjas rondscharrelen en Martin van Dijk strompelde voorbij met zijn tennisknie. Om over mijn eigen staat van zijn nog maar niet eens te spreken. We moeten er maar mee stoppen, schoot het toen al door me heen. We worden te oud voor dit rock ’n roll-leven langs de weg.”

 

De rek was er op een gegeven moment misschien ook wel een beetje uit. Decennia eerder was Frans Mulder totaal onverwacht boven komen drijven als leading man, teksthofleverancier en regisseur van de close harmony cabaretgroep Purper (in 1980 opgericht door de Utrechtse studenten Erik Brey, Haye van der Heyden, Jan Dagevos en Willem Gülcher). Na een aantal groepswisselingen werd Mulder er in 1984 bij gevraagd. „Ik weet nog dat ik veertien dagen bedenktijd heb gevraagd, omdat ik net zo lekker ging met mijn eigen werk. Maar ik dacht: ’ach, een jaartje kan geen kwaad’. Met dit als resultaat”, giert hij het uit.

 

En het bloed kruipt kennelijk waar het niet gaan kan, want hoewel Mulder zijn werkterrein inmiddels naar de musical had verlegd (o.a. Sister Act, Moeder, ik wil bij de Revue), veerde hij onmiddellijk op toen ex-Purperlid Marco Braam hem erop wees dat er bij het publiek juist weer behoefte zou zijn aan dit soort entertainment. „Ik miste het eigen baas zijn. Als cabaretier ben je toch wat eigenwijzer en dominanter dan een acteur. En ik realiseerde me ineens ook weer hoe luxe het wel niet is om als liedjesschrijver je eigen platform te hebben. Ik probeer het leven te begrijpen door erover te schrijven. Als je terugkijkt naar alle Purper-programma’s kun je precies zien waar ik op dat moment stond in mijn leven.”

 

Frans Mulder had overigens nooit helemaal afscheid van Purper genomen. Het afgelopen seizoen trok hij met slechts een tasje onder zijn arm het land door met Frans Mulder leest voor uit eigen werk....tot ie Purper ziet. En dat blijft hij met veel plezier doen. Maar juist de afwisseling bevalt hem: „Samen is toch meer dan alleen.”

 

De theaters liepen overigens onmiddellijk warm voor een terugkeer van Purper. Nu nog afwachten of dit ook voor het publiek geldt. Mulder, die zich hier in de hoogtijdagen van de groep nooit zorgen over hoefde te maken, vindt dat best spannend. „De tijden zijn veranderd. Dat merk je echt.”

 

Hij belooft in ieder geval een heel nieuw programma met de vier jaargetijden als uitgangspunt en hooguit drie tot vier oude succesnummers (wellicht Zeilen op de wind, de glazen-act of de ijsbreker). Hij verklapt ook dat ze de hand hebben weten te leggen op waarschijnlijk het allerlaatste door Friso Wiegersma geschreven liedje De stilte in den lande, over de zwijgende meerderheid. Dat klinkt verrassend actueel. „Dat is het ook. Maar dat wil niet zeggen dat Purper nu ineens politiek geëngageerd is, hoor. Emotioneel engagement, zo zou je het beter kunnen noemen.”

 

’Purper’s vier jaargetijden’ is vanaf oktober in de Nederlandse theaters te zien. Meer info: purper.eu