Nieuws

Opgebiecht

'Ik vond haar een waardeloze werknemer'

Voordat ze bij mij in de zaak kwam werken, waren we al vriendinnen. We kenden elkaar al vanaf de middelbare school. Zij was impulsief en soms een tikje ondoordacht, maar wel iemand met wie ik onbedaarlijk kon lachen. Ik was juist introvert en analyseerde dat het een lieve lust was; ik had haar nodig om af en toe uit mijn hoofd te komen en gewoon te doen..

Oude vriendin

Ook na school bleven we elkaar vaak zien. Maar toen zij trouwde en naar een andere stad verhuisde, verloren we elkaar uit het oog. Tot afgelopen zomer. Bij puur toeval bleken we op hetzelfde vakantiepark te zitten. Kwamen we elkaar tegen bij het supermarktje... We vielen elkaar in de armen, want wat hadden we elkaar gemist! Haar huwelijk bleek te zijn gestrand en ze woonde nu weer veel dichter in de buurt. Haar baan had ze moeten opzeggen, zelf stond ik op het punt een koffiezaakje te beginnen.

Collega

Zij zag het meteen zitten, ze was goed in bakken en kreeg al visioenen van heerlijke taarten en koekjes voor bij de koffie. Waarom nam ik haar niet aan om dat gedeelte in te vullen. Eerlijk is eerlijk, ik voelde direct twijfels. Vriendinnen zijn is één, maar collega’s? Zou dat wel goed gaan? Maar ze was zo enthousiast en ik wilde haar helpen. Ze kwam dus in de zaak.

Bergafwaarts

De eerste maanden ging het goed. Ze maakte heerlijke taarten, croissants en koekjes, de klanten waren er dol op. Maar daarna ging het bergafwaarts, kwamen er steeds meer dagen dat ze er geen zin in leek te hebben. Dan kwam ze veel te laat binnen of had ze de helft niet gedaan van wat ze moest doen. Ze was het type Jantje lacht, Jantje huilt; ik kon niet op haar bouwen...

Lees verder op VROUW.nl