Nieuws/Binnenland

CLIPPER ROUND THE WORLD RACE

De zee is meedogenloos

Dat we soms iets te voorzichtig zijn, is misschien de reden dat we momenteel achter aan de vloot bungelen. Maar of daar iets mis mee is vraag ik me af. Dat mailt Jan van de Laar, een Nederlandse deelnemer aan de Clipper Around the World race in zijn column voor de Vaarkrant.

We zijn ongeveer halverwege de grote oversteek van de North Pacific Ocean van China naar the USA. Dat het een zware, misschien wel de zwaarste, etappe zou gaan worden stond vooraf al vast. Ik heb zowel uitgekeken naar als opgekeken tegen deze lange maand op zee. Het rommelige, maar soms bijzonder felle weer rondom Japan was kinderspel vergeleken met de grote hoge en vooral lage druk systemen die hier op open zee continu in volle kracht voorbij komen razen.

Stormkracht kreeg voor mij een nieuwe betekenis. Alhoewel er wel een ritme in zit, elk systeem heeft ongeveer een duur van vijf dagen, dan even niets, in afwachting tot de volgende. Op het moment van schrijven is het die stilte voor de storm waar ik snel even dankbaar gebruik van maak. Een nieuwe set kleding, snel alles op orde en het schrijven van mijn blog, voordat het natuurgeweld weer losbarst.

Momenteel voeren we de grootste zeilen die we hebben, terwijl morgen rond dezelfde tijd waarschijnlijk de oranje stormzeilen wederom hun doel zullen bewijzen. Elke keer proberen we zo goed mogelijk in te spelen op wat komen gaat. De weersverwachtingen worden bestudeerd en we proberen ons zo te positioneren ten opzichte van de windrichtingen, dat we goede vooruitgang kunnen boeken richting de finishlijn. Maar je hebt het echt niet allemaal voor het zeggen, de snelheid van deze drukgebieden is hiervoor te groot.

Dat we soms iets te voorzichtig zijn is misschien de reden dat we momenteel achter aan de vloot bungelen, maar of daar iets mis mee is vraag ik me af. Het is een dunne lijn tussen bootsnelheid en het nemen van risico's. We bevinden ons nu eenmaal ontzettend ver van de bewoonde wereld. Als hier wat mis gaat dan is het vrijwel altijd aan jezelf om het op te lossen. Hulp is ofwel onmogelijk of een heel aantal dagen onderweg.

Onze schipper kiest duidelijk voor een veilige overtocht en ik kan hem daarin geen ongelijk geven. In mijn rol als watchleader is het mijn taak om zijn plannen uit te voeren, samen met mijn helft van de bemanning. Dat er soms discussies gaande zijn over of we wel de juiste tactische beslissingen maken, vind ik uiteindelijk alleen maar mooi.

Onze crew is gedreven en wil graag hard zeilen, maar aan het einde van de dag staan we allemaal achter de beslissingen van de schipper. Nee, winnen doen we niet op deze manier, maar we slapen wel wat vaster en hopelijk na het lezen van deze blog de volgers thuis ook. Veilig hoeft niet perse traag te betekenen, we zijn namelijk echt niet traag, de marges met de boten voorin zijn relatief klein.

Wij varen bijvoorbeeld al sinds tien dagen zonder boegspriet (en dus spinnakers), de reparatie daarvan heeft het helaas niet lang uitgehouden. Een dag met spinnaker voor de andere boten betekent al snel een achterstand van vijftig mijl voor ons zonder ballonzeil. Een iets kleiner zeilplan voorafgaand of tijdens een storm telt daar dan misschien nog eens dertig mijl per dag bij op.

Ach, uiteindelijk zeilen ook wij rond de wereld, komen ook wij weer aan in de volgende haven. Of we nu als eerste of als laatste eindigen in de puntenstrijd, deze crew heeft precies dezelfde prestaties geleverd en dezelfde uitdagingen overwonnen.

Seattle belooft een geweldige stop voor ons te worden, want wij zijn hun naamdragers, hun vlaggenschip. De band met onze sponsor is ontzettend goed. Ze hebben oprecht interesse getoond gedurende de race, begrijpen ons en willen graag betrokken zijn bij ons team. Na het ongelofelijk tragische nieuws van het recente ongeluk op IchorCoal, waarbij bemanningslid  Sarah Young overboord is geslagen en dat niet overleefde, heeft de stad Seattle haar armen wijd geopend voor de Clipper vloot.

In een email schreven ze vandaag dat ze alles in het werk zullen stellen om de gehele Clipper crew zoveel mogelijk te ondersteunen met het verwerken van dit verlies. Dat zullen ze doen met een warme ontvangst in een versoberde setting. Dat siert hen als sponsor, en in mijn ogen is dat ook wat ze behoren te doen, ook al hebben ze dan miljoenen in deze campagne gestopt en hadden ze wellicht een wat feestelijker plan voor ogen.

De Clipper Race is nu eenmaal levensecht, de natuur buigt niet voor twaalf boten op een grote oceaan en kan soms meedogenloos zijn. Mijn les hieruit is dat het hebben van geduld enorm belangrijk is. Geduld met elkaar, geduld met de natuur. Race of geen race, veiligheid en gezondheid gaan altijd voor.