Nieuws/Binnenland

'Diep in mijn hart wil ik patiënt blijven'

Is het gek als ik heel diep in mijn hart eigenlijk een patiënt wil blijven? Dat dit me een vertrouwd en veilig gevoel geeft? Is het gek dat ik de ritjes naar het ziekenhuis bijna mis? Mijn overzichtelijke leven gaf me rust. Het ziekenhuis, de chemo’s. mijn gezin. Meer was er niet.

Nu de cursus 'Herstel en Balans' bijna voorbij is, stap ik beetje bij beetje weer verder de echte wereld in.

Ik ben steeds minder een patiënt en dat vind ik eng! Dat uitgerekend ík dit nu moet constateren en moet toegeven. Ik, die na het horen van de diagnose gewoon weer aan het werk ging. Ik, die eigenlijk altijd gewerkt heeft onder welke omstandigheid dan ook. Ik, de bikkel, die eigenlijk altijd alles aan kon.

Bang

Ik ben tien maanden geleden plots en volledig uit mijn oude leventje gestapt, ik heb tien maanden in een ander ritme moeten leven en ik ben al die tijd een andere ik. Het past niet bij me om bang te zijn voor mijn oude leven. Want waarom ben ik bang? Ik weet het niet precies. Bang om het niet meer te kunnen, bang om het niet meer te willen of bang voor het onbekende?

Ik ben nog steeds niet hersteld en het is niet duidelijk of ik ooit weer helemaal de oude zal worden. Naast de vermoeidheid heb ik nog steeds last van cognitieve beperkingen. Mijn hoofd doet niet wat ik wil. En dan te bedenken dat mijn beroep een grote mate van concentratie, stressbestendigheid en snelheid vraagt. Als werkende moeder van een groter gezin heb ik altijd vele ballen in de lucht moeten houden, altijd heel hard moeten lopen. Wil ik dit nog wel? Heb ik wel een keuze? Ik weet het allemaal niet.

Aan het begin van de behandeling leek het allemaal redelijk simpel. Ik laat me opereren, onderga chemokuren en daarna is het klaar. Nooit beseft dat het daarna helemaal niet klaar is, nooit beseft dat het zo’n grote impact heeft.

Het is niet klaar als je haar aangroeit, het is niet klaar als er geen uitzaaiingen zijn. Nee, het kankermonster is misschien ondertussen veranderd in een kankerspookje, maar hij is er nog wel.2climb2raise

Van lotgenoten hoor ik dat dit nooit meer overgaat. En daarom is een langzame re-integratie erg belangrijk. En omdat sporten hierbij helpt, heb ik mij aangemeld bij een speciale groep; www.2climb2raise.nl. Ik ga met deze groep vrijwilligers in training voor de komende Alpe d’Huzes. Op een tandem naar boven fietsen voor het goede doel. 

Deze ervaren groep belooft dat iedereen boven komt. Door herstelde mensen te koppelen aan een “gezonde” wielrenner is het goed te doen. En omdat ik een doel nodig heb om in beweging te blijven en omdat ik in deze groep nog in een veilige cocon zit, ga ik het doen! Ik heb mezelf overtuigd. Met knikkende knieën, dat dan weer wel.