Nieuws

Open brief

Waarom ik nooit meer naar Idols ga kijken

Ik kijk niet meer. Punt.

Het meisje staat er wat bedremmeld bij. Stoere tatoeages, een brilletje, alles moet uitstralen: ik ben een sterk wijf, mij krijg je niet klein. Maar dat doet het niet. Van haar gouden sneakers tot haar donkerbruine kruin staat ze ongelukkig te wezen.

‘Een goudvis wordt nooit een orka’, zegt het jurylid waar ik nog nooit van heb gehoord, maar die kennelijk iemand is in de dance-industrie. En dan mag ze gaan. ‘Wel mooie schoenen’, zegt het andere jurylid dat zelf ooit een plaats in een meidenbandje won dat nooit echt doorbrak.

Uit de kast

In de coulissen trekt presentator Ruben Nicolai ondertussen een bebrild jongetje dat dolgraag de nieuwe Jamai wil worden uit de kast. Met harde hand. ‘Ik wil het eigenlijk niet zeggen, want ik heb het mijn ouders nog niet verteld’, zegt het knaapje. Nou, dat is dan meteen geregeld.

Lees ook: 'Ik geloof in mijn kind, niet juryleden en programmamakers'

Snorkel

En dan moet Betty nog komen. Ze zingt ‘Ik hou van jou’ van Maribelle. Martijn Krabbé houdt het niet droog en schiet onder de desk. ‘Alsof je door een snorkel zingt’. Tegen wil en dank grijns ik mee. En later nog een keer, als ene Mostafa 6 uur te laat zichzelf ongenadig voor joker zet.

Mensenmishandeling

Mijn dochter kan er de humor niet van inzien. ‘Je zegt dat je het mensenmishandeling vindt, maar je lacht wel’, zegt ze beschuldigend. En ze heeft gelijk. Het is eigenlijk niet om te lachen, het is om te huilen... Lees de hele open brief van journaliste Marjolein Hurkmans hier.