Nieuws/Binnenland

Het verhaal achter ons nieuws - Rigtje Hehenkamp:

‘Brutaal, speels en kleurrijk!’

Die pinguïns zitten al anderhalve week in mijn hoofd, op de Zuidpool zijn er 150.000 spoorloos verdwenen. Idioot! Nu blijkt dat ze niet dood zijn, maar een andere route hebben gekozen. Dit is het moment. Snel maken we een plattegrond met pijlen, stellen het ’signalement’ van die rare vogels op, en kiezen foto’s.

Lichtblauw poolijs als achtergrond, alles valt samen. Dit is ‘m, de perfecte pagina. Een van de keren dat ik, kritisch als altijd, denk: já! Net zoals die reportage over de 17 miljoenste inwoner van Nederland. Met een tijdlijn, een fotoreeks van baby’s, gastarbeiders, en vluchtelingen, oude krantenknipsels over de bevolkingsaanwas, een kaartje van het aantal inwoners. In de vormgeving op de pagina valt alles samen. Over het nieuws denk ik de hele dag na, over hoe we het aanvliegen en visualiseren. Een graphic, een tekening, een uitsnede van een foto. Dat is de creatieve waan van de dag.

Tegelijk kijk ik als art director ook verder in de toekomst. De krant is al sterk veranderd. Laatst zat ik in een restaurant waar een Telegraaf-pagina uit 2014 hing. Dat was vlak voor de overgang naar tabloid, en ik kon mijn eigen ogen haast niet geloven. Zoveel stappen hebben we daarna alweer gezet.

Durf

Het nieuwe formaat, het was niet niks. De vorm zat ons in het begin in de weg. Op broadsheet had elke redactie zijn eigen herkenbare eilandje, een tabloid vergt een andere opmaak en indeling. Dat leest meer als een boekje en heeft navigatie nodig. De eerste versie ging wat mank doordat we te veel op de voorpagina wilden zetten, en ook binnenin worstelden we met de indeling. Macht der gewoonte.

Met meer durf zijn we in de herfst de restyling aan gegaan. Durf, ja, want we willen wel onze lezer meenemen in het veranderproces.

Logo

Op ons nieuwe logo, een grote stap, heb ik veel lof ontvangen. Het oude paste minder bij het nieuwe formaat en was mede door de arcering ongeschikt voor gebruik online. Deze titelletter is steviger, past beter bij de internet-uitingen en doet tegelijk recht aan zijn herkomst.

In ons 2.0 tabloid is de voorpagina het smoel van de krant. Een etalage, het leeswerk begint op pagina twee en de drie, waar de opening van de krant wordt uitgewerkt. Binnen is het kleurrijker, speelser en brutaler geworden. Van een zwart lijntje naar een rood haakje. Een andere bekopping en belettering maakt het beter leesbaar. Ik ben er trots op! Voor verdieping is er meer ruimte, maar ook het kleinmenselijke nieuws, de vrouw die Barbies verzamelt, moet zijn prominente plek houden.

Wieg

Krantenmaken is meer dan ooit balanceren. Grappig is dat mensen van buiten vaak denken dat er een eenduidig concept achter De Telegraaf zit, maar in werkelijkheid hebben redacteuren, vormgevers en journalisten dat Telegraaf-gevoel intuïtief. Alsof het bij de voordeur als bij toverslag is. Ons werk is een nooit eindigend creatief proces. Mijn mensen kijken elke dag naar wat er nóg beter kan. Fijn om aan de wieg van de wedergeboorte te staan. En ik ben razend benieuwd naar hoe we opgroeien!