Nieuws/Binnenland
435781
Binnenland

Zorgen om hoogbegaafde kinderen

Amsterdam - Eén op de vijftig mensen is hoogbegaafd; circa 2% van de bevolking. ,,Een hoogbegaafd kind hebben lijkt een voordeel. Heerlijk dat je kind zo goed kan leren wordt dan gezegd, maar zonder de juiste begeleiding kan de toekomst nog wel eens zorgelijk zijn. Het vervelende is dat lang niet overal die begeleiding er is.”

Aan het woord is Merel de Vries, moeder van de 8-jarige hoogbegaafde Anna. ,,Van ons hoeft dat etiketje helemaal niet. Het lijkt zo opschepperig. Maar de diagnose is nodig zodat de school materialen kan aanschaffen voor begeleiding.” Merel is eigenlijk op zoek naar een school met extra aandacht voor hoogbegaafdheid, maar die is in de buurt niet te vinden.

Toch zijn ze er wel: Er zijn in ons land 65 basisscholen die voltijds lesgeven aan hoogbegaafde kinderen en circa 15 middelbare scholen. Daarnaast zijn er tientallen scholen met plusklassen en andere formules voor hoogbegaafde kinderen. ,,Het is fijn dat nu er meer aandacht voor is. In de tijd dat ik erachter kwam dat mijn kind hoogbegaafd was, was er op internet nauwelijks informatie over. Ik ben een opleiding gaan volgen om meer te weten te komen”, zegt Monique Schaminée.

Fout

Monique is docent en mede-organisator van de Week van de Hoogbegaafdheid die deze week gehouden wordt. ,,We willen zorgen dat er meer kennis komt over hoogbegaafdheid en begrip ervoor. Ouders en vooral leerkrachten moeten het leren herkennen. Pabo’s zouden in de opleiding er meer aandacht aan moeten besteden.”

Want als het niet wordt herkend, dan kan het fout gaan met zo’n kind. Dat constateert het Gronings Instituut voor Onderzoek van Onderwijs GION: ,,Hoogbegaafde kinderen vinden het basisonderwijs vaak zó saai, dat ze zich vervelen. Dan letten ze niet meer op, haken soms af of scoren slecht. Soms willen ze niet meer naar school en krijgen ze op sociaal gebied problemen.”

Toen de zoon van Monique 2,5 jaar was kon hij al dingen die haar leerlingen op een school voor moeilijk lerende kinderen in groep 7 nog niet konden. ,,Die kinderen moest ik het alfabet aanleren en sommen boven de 20. Bleek dat mijn zoontje dat al onder de knie had. Toch viel het kwartje nog niet bij mij toen. Hij was de oudste, dus je hebt geen vergelijkingsmateriaal. Pas vele jaren later werd hij, evenals mijn jongere zoon, als hoogbegaafd gediagnosticeerd.”

Verdriet

Bij een IQ-score van 130 punten of hoger is een kind hoogbegaafd en bij een puntenaantal van 145 wordt gesproken van 'zeer begaafd'. Monique: ,,Maar het is meer dan alleen intelligentie; gedrevenheid, creativiteit, doorzettingsvermogen en sensitiviteit zijn aspecten die ook vaak genoemd worden. Die onderdelen moeten bij zulke kinderen gestimuleerd worden. Ik geef les in groep 6/7/8 op een Montessorischool aan hoogbegaafde kinderen. Ongeveer 1,5 uur van de dag zijn we bezig met de verplichte lesstof doorwerken, zo snel maken ze zich dat eigen. De rest van de dag zijn we bezig met sociale interacties en verrijking. Het grote verschil met ‘gewone’ kinderen? Nou zie jij een kind van tien jaar een gesprek voeren met een hoogleraar? Want dan doen ze regelmatig met professoren van de Universiteit van Nijmegen.”

Veel volwassenen komen er pas op latere leeftijd achter dat ze zelf hoogbegaafd zijn, als hun kind de diagnose krijgt. Dan gaan ze erover lezen en herkennen de ’symptomen’. Coach Rianne van de Ven heeft de afgelopen acht jaar al honderden van deze mensen behandeld: ,,Vaak is er bij volwassenen eerst sprake van verdriet. Zo van: had ik het maar geweten dan was ik niet zo ongelukkig geweest of ergens vastgelopen.”

Sjoerd Dirk Meijer kwam er bijvoorbeeld via zijn kinderen achter dat ook hij hoogbegaafd is. Inmiddels geeft hij workshops voor hoogbegaafden op het gebied van programmeren en verzorgt hij kampen voor deze groep. ,,Mijn dochter was 6 toen het woord hoogbegaafd viel. Ik dacht meteen aan die nerds van de serie The Big Bang Theory. Ik ging me erin verdiepen en opeens viel mijn leven als een puzzel in elkaar. Op mijn werk had ik een enorme denksnelheid en kon ik vreselijk gefrustreerd zijn als een probleem na 5 minuten bij mijn collega’s niet duidelijk was. Op de middelbare school bleef ik in de vierde zitten en kwam ik erachter dat ik niet had geleerd om te leren. Het is daarom goed dat er nu meer aandacht voor is op de scholen, maar er kan nog wel een tandje bij.”