Nieuws

Wat Hij Vindt

Mannen in reclamespots als Lulletje Tupbehang neerzetten, dát is seksistisch

Ik ben in blijde verwachting. Heb dikke voorpret bij alleen al het beeld van feministisch venijn over het nieuwste geesteskind van Fokke de Jong. De baas van Suitsupply laat (bij wijze van reclame voor zijn mannenmodemerk) tot poppetjes verkleinde meneren prachtige grote vrouwenborsten gebruiken als droomglijbanen.

De volgens de laatste mode geklede kereltjes grijpen zich vast aan de rand van oogstrelende bikinibroekjes of balanceren tussen twee appetijtelijke dameskontjes. Van zulke artistiek buitengewoon verantwoorde foto’s word ik persoonlijk hartstikke vrolijk.

Bekijk de controversiele video hier.

Welbeschouwd zijn ze een eerbetoon aan de mooiste welvingen op aarde, maar daar hoef je bij het doorsnee vrouwenrechtentutje natuurlijk niet mee aan te komen. Suitsupply had prikkelende sexy posters hangen in een Londense winkel. Moesten worden verwijderd, als zijnde te vrouwonvriendelijk.

Eerdere reclamecampagnes van Fokke de Jong werden door boze mevrouwen als ‘schaamteloos’ neergesabeld. En nu weer die minimannetjes in het pretpark van Gods meest aantrekkelijke schepping. In de verte hoor je de feministische tandjes al weer knarsen…

Heerlijk geluid. En zo voorspelbaar. In ‘de top tien van meest seksistische reclameposters’ vind je alleen maar prachtige vrouwen die uitdagend staan afgebeeld. Het zijn altijd weer sexy modellen die de woede wekken van minder sexy mevrouwen voor wie mannenhormonen het grootste kwaad op aarde zijn.

Daarom, lieve digitale lezeressen, toch maar weer even de enige echte definitie van seksisme:

Discriminatie op basis van geslacht.

Is het prikkelend afbeelden van het mooiste op aarde discriminatie van de vrouw? Integendeel, dames. Wat wél seksistisch is: mannen in reclamespots als Lulletje Tupbehang neerzetten. Hoe meer kerels worden vernederd, hoe meer vrouwen de aangeprezen waar kopen…

Dus toont Aviko oude jongens als randdebielen. Dus voert Jumbo nota bene zeeheld Michiel Adriaenszoon de Ruyter (in de rol van Frank Lammers) op als dombo. De oude jongens kunnen in één minuut iets eetbaars maken van in stukjes gesneden fabrieksaardappelen en houden aldus tijd over.

Wat doen ze daarmee? Een goed gesprek voeren? Een goed boek lezen? Nee, ze steken elkaar gierend van het lachen in de fik, ze laten zich schuddebuikend op de hoorns van een stier prikken. De zeeheld komt in de supermarkt met armen vol toiletpapier aanzetten.

‘Wat doe jij nou?’, vraagt mevrouw De Ruyter, die kennelijk wél over hersens beschikt. ‘Zijn in de aanbieding’, antwoordt de sukkel. ‘Die zijn het hele jáár in de aanbieding’, zegt zij, wijzend naar een joekel van een bord waarop staat: hele jaar in de aanbieding.

Reclamemakers die categorisch vrouwen willen paaien, durven dus zelfs een zeeheld neer te zetten als een onnozelaar die niet kan lezen. Nee, dat is in vrouwenogen géén seksisme. Want de zeeheld in kwestie heeft een uitgezakte mannenbierbuik. Een geen goddelijk ronde vrouwenborst, als gedroomde glijbaan.